زرارة بن اعين گفته كه : مكروه داشتم كه از حضرت أبى جعفر الباقر عليه السّلام سؤال از رجعت نمايم و اين مقدمه را مخفى داشتم و با خود گفتم كه از حضرت سؤالى لطيف خواهم كرد تا بدينجهت بجواب سؤال خود برسم پس گفتم مر آن حضرت را كه : خبر ده مرا از شخصى كه كشته شده باشد آيا مرده است يا نه ؟ حضرت فرمودند كه : نه زيرا كه موت موتست و قتل قتل و فرق است ميان اين دو چيز ، پس گفتم : هيچ احدى كشته نميشود مگر اينكه بميرد و در اين فرقى نمىيابم ، حضرت فرمود كه : قول خداى تعالى أصدق است از قول تو زيرا كه حق تعالى فرق كرده ميان قتل و موت ، در كلام معجز نظام خود فرموده : «
أَ فَإِنْ ماتَ أَوْ قُتِلَ »
ديگر فرمود : «
وَ لَئِنْ مُتُّمْ أَوْ قُتِلْتُمْ لَإِلَى اللَّهِ تُحْشَرُونَ
» و چنان نيست كه تو گفتى أى زراره بلكه موت موتست و قتل قتل ، پس گفتم : حق تعالى فرموده «
كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ
» حضرت فرمودند : مقتول مرارت موت را نچشيده بلكه لا بد است كه آن مقتول در آخر الزمان در وقت ظهور شوكت و دولت آل محمد رجعت نمايد و مرارت موت را بچشد . اينحديث شريف را محمد بن مسعود عياشى در تفسير خود آورده .
وَ إِنَّما تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ
و جزين نيست كه تمام داده شويد جزاى اعمال خود را
يَوْمَ الْقِيامَةِ
در روز قيامت خواه اعمال نيك و خواه اعمال بد پوشيده نماند كه لفظ « توفيه » دلالت دارد بر اينكه پيش از روز قيامت بعضى از جزاء اعمال ايشان داده مىشود و مؤيد اينست حديث
« القبر روضة من رياض الجنة او حفرة من حفر النيران »
فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ
پس هر كه دور كرده نشود از آتش دوزخ
وَ أُدْخِلَ الْجَنَّةَ
در آورده شود ببهشت
فَقَدْ فازَ
پس بتحقيق رستگارى يافت
فى امالى الصدوق رحمه اللَّه باسناده الى النبى صلى اللَّه عليه و آله حاكيا عن اللَّه جل جلاله : « فبعزتى خلقت و بجلالى أقسمت أنه لا يتوالى عليا عبد من عبادى الا زحزحته من النار و ادخلته الجنة ، و لا يبغضه عبد من عبادى و يعدل عن ولايته الا ابغضته