كانت لكبيرة ، يعنى و بدرستى كه اين قبلهء بيت المقدس بود هر آينه شاق و گران بر اكثر اهل مكه كه پيوسته ارادهء توجه بسوى كعبه داشتند
إِلَّا عَلَى الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ
مگر بر آنان كه راه راست نموده است خداى تعالى آنها را كه فرمانبردارى حق تعالى اصلا بر ايشان شاق نيست و بهر طرف كه حكم كند خواه بيت المقدس و خواه كعبه متوجه ميشوند .
و چون مسلمين بعد از تحويل قبله گفتند . يا رسول اللَّه آيا نماز ما كه قبل ازين به طرف بيت المقدس ميكرديم ضايع شد ؟ حق تعالى فرمود كه
وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمانَكُمْ
و نيست اينكه خداى تعالى ضايع گرداند ايمان شما را يعنى نماز شما را كه پيش از حكم بتحويل قبله رو به بيت المقدس گزاردهايد . و فى من لا يحضره الفقيه « قال المسلمون صلاتنا الى بيت المقدس تضيع يا رسول اللَّه ؟ فأنزل اللَّه عز و جل :
وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمانَكُمْ
يعنى صلاتكم الى بيت المقدس » و در اصول كافى از حضرت صادق عليه السّلام در تفسير اين آيه روايت كرده كه آن حضرت فرمودند كه : « فسمى الصلاة ايمانا »
إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ
بدرستى كه خداى تعالى بمردمان هر آينه مهربان بخشاينده است و اعمال نيك ايشان را ضايع نميگرداند . و بازاى آن ثواب ميدهد .
گويند كه : يهود قبل از تحويل قبله تعيير پيغمبر ميكردند كه او تابع قبلهء ماست و دين ما را قبول ندارد ، حضرت از روى كمال ادب بدون سؤال در نصف شب به طرف آسمان مينگريست و منتظر وحى ميبود در باب تغيير قبله ، كه تا از تعيير يهود خلاص شود ، و در صبح آن شب بعد از اداء دو ركعت از نماز ظهر جبرئيل نازل شده اين آيت را آورد كه :
قَدْ نَرى
بتحقيق ديديم
تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّماءِ
أى الى السماء ، يعنى گردانندن روى تو را بسوى آسمان براى انتظار وحى تحويل قبله
فَلَنُوَلِّيَنَّكَ
پس هر آينه ميگردانيم روى ترا
قِبْلَةً تَرْضاها
بسوى قبلهاى كه بخواهى تو آن را
فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ
پس بگردان روى خود را يعنى همهء بدن خود را از بيت المقدس بجانب