كفر نميدانند به جهت مقصور بودن عقل ايشان در ظاهر نعم دنيوى و مغرور شدن ايشان بدان .
هُوَ يُحيِي وَ يُمِيتُ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
اوست كه زنده ميگرداند و ميميراند و بر اين هر دو در عقبى قادر باشد پس هميشه حياة و ممات از او ممكن باشد و بسوى جزاى او در روز بعث بازگردانيده خواهيد شد پس در بيان حقيقت قرآن ميفرمايد كه .
يا أَيُّهَا النَّاسُ
اى همه مردمان
قَدْ جاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ
بدرستيكه آمد بشما پندى از نزد آفريدگار شما
وَ شِفاءٌ لِما فِي الصُّدُورِ
و شفائى و دوائى مر آن چيزى را كه در سينها و دلهاست از امراض جهالت و ضلالت
وَ هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ
و راه نمونى بسوى حق و رحمتى براى گرويدگان يعنى قرآن كه نازلشده براى مردمانى كه جامع جميع اين صفات مذكوره است و هر آينه چنين كلامى عين هدايت و محض رحمت خواهد بود .
قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ
بگو اى بندگان شادى كنيد بفضل خدا كه قرآنست و برحمت خدا كه دين اسلامست و گويند فضل قرآنست و رحمت آنكه ما را از اهل آن گردانيد و يا معرفت و توفيق و يا نعم ظاهره و نعم باطنه و يا دخول جنت و نجات از عقوبت و يا كشف عطا و يا كمال قرب به حضرت مولى در كشف الغمه آورده كه حضرت عزت از روى كرامت ميگويد كه اى بندهء من بر فضل و رحمت من اعتماد كن نه بر طاعت و عبادت خود چه اعتماد نيست جز بر فضل من و آسايش نيست جز برحمت من هر كسى را سرمايهايست سرمايهء مؤمنان فضل من است و هر كس را خزانهايست خزانهء مؤمنان رحمت من از امام محمد باقر عليه السّلام منقولست كه مراد بفضل حضرت رسالت است و برحمت اقرار به سيد اوصياء على مرتضى صلوات اللّه عليه و نزد بعضى معنى آنست كه بفضل و رحمت فرود آمده است موعظه و شفاء
فَبِذلِكَ
پس به اين فضل و رحمت نامتناهى حضرت بارى
فَلْيَفْرَحُوا
پس بايد كه شاد شوند مؤمنان
هُوَ
آن فضل و رحمت يا قرآن كه متضمن آنست
خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ
بهتر است از آنچه جمع ميكنند از حطام دنيوى كه در معرض زوال و فناست .
قُلْ أَ رَأَيْتُمْ ما أَنْزَلَ اللَّهُ
بگو اى محمد بكفار كه آيا نديديد كه فرو فرستاده خدا
لَكُمْ مِنْ رِزْقٍ
براى شما از روزى يعنى از چهارپايان كه خوردن آن حلالست
فَجَعَلْتُمْ مِنْهُ حَراماً وَ حَلالًا
پس ساختيد نام نهاديد از آن روزى حرام و حلال يعنى بعضى را از آن گفتيد كه حلالست و بعضى را حكم كرديد كه حرام است چون بحيره و سائبه و مانند آن در سورهء مائده گذشت و بعضى را گفتيد كه بر جمعى حرام است و بر جمعى حلال
قُلْ آللَّهُ أَذِنَ لَكُمْ أَمْ عَلَى اللَّهِ تَفْتَرُونَ
بگو آيا خدا دستورى داد شما را در تحريم و تحليل يا بر خدا افتراء ميكنيد و ميگوئيد و اللّه امرنا