زكات ناداده بگذارد آن را صحيفها گردانند و او را بدان داغ كنند تا حق تعالى از حساب بندگان فارغ شود ابو امامه گفت مردى از اصحاب صفه فرمان يافت در جامه او دينارى يافتند حضرت فرمود اين داغى است مر او را ديگرى فرمان يافت در جامه او دو دينار يافتند فرمود اين دو داغ است مر او را اين همه وعيد كسانى است كه مال را جمع كنند و حقوق خدا را اخراج نكنند و اگر حقوق خدا را داده باشند بر آن عقاب نبود اما حساب آن بايد داد اگر بر وجه حلال باشد از أبو ذر نقل است كه از رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم شنيدم كه اين آيه در حق مناعان زكات است كه حق تعالى ايشان را به اين دراهم زكات ناداده داغ كند در روزى كه مقدار آن پنجاه هزار سال شما باشد و اگر مرد صاحب شتران زكات نداده باشد بفرمايد تا در صحراى قيامت او را بر روى افكنند و آن شتران بر روى او روند و چون آخرين بگذرد اولين بر سر ايشان گذرد و تردد كنند و همچنين صاحب گوسفندان را بياورند و در آن صحرا بر روى افكنند و آن گوسفندان او را لگد و شاخ زنند تا كه حق تعالى از حساب بپردازد ثوبان از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت كرده كه هر كه گنجى بنهد و زكات آن نداده باشد حق تعالى از آن گنج مارى بيافريند كه بر بالاى چشم او سه نقطهء سياه بود هر جا كه آن شخص رود آن مار ملازم او باشد و از او جدا نشود مرد گويد ويلك تو چه كسى گويد من آن گنجم كه تو ذخيره نهاده بودى از تو جدا نشوم تا ترا خورد و مرد كنم و فرو برم پس هر دو دستش در دهن گيرد و بشكند و همچنين يك يك اعضايش بشكند و فرو برد تا همهء او را فرو برد بعد از آن بيان ظلم مىكند در اشهر حرم كه عاقبت آن بدتر از حال مناعان زكات است و ميفرمايد كه .
إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ اللَّهِ اثْنا عَشَرَ شَهْراً
بدرستيكه شمار شهرها كه پسنديده است نزد خداى تعالى دوازده ماهست
فِي كِتابِ اللَّهِ
در لوح محفوظ يا در حكم او يا در كتب متقدمهء او و چون عدد سال در حكم خدا دوازده است پس حق تعالى بيان اكثر اعمال اهل اسلام بر ماههاى قمرى نهاد و احكام حج و روزه و عدة و غير آن بر آن مرتبط ساخت و فرمود كه عدد آن نزد او سبحانه دوازده است
يَوْمَ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ
در روز كه آفريد آسمان و زمين را
مِنْها
اين دوازده ماه
أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ
چهار ماه حرام است در او محاربه با اعداء مگر گاهى كه ايشان حرمت ماه نگاه ندارند و با مسلمانان آغاز محاربه كنند كه در اين هنگام جايز است با ايشان محاربه در آن و آن چهار ماه سه ماه درهم پيوسته است كه ذو القعده و ذو الحجه و محرمست و يك ماه منفرد كه ماه رجب است و اين دوازده ماه از محرم است تا ذى الحجة
ذلِكَ
اين