پرهيزگاران را خواهد بودن كه از معاصى حذر كنند و بطاعت خداى قيام نمايند .
[ سوره القصص ( 28 ) : آيات 84 تا 85 ]
مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلا يُجْزَى الَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئاتِ إِلاَّ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ( 84 ) إِنَّ الَّذِي فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لَرادُّكَ إِلى مَعادٍ قُلْ رَبِّي أَعْلَمُ مَنْ جاءَ بِالْهُدى وَ مَنْ هُوَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ ( 85 )
هر كه حسنه آرد و نيكوئى كند وى را باشد بهتر از آن يعنى ثواب و نعيم بهشت با تعظيم ، و چگونه بهتر از آن نباشد كه آن رنج و مشقّت او منقطع شد و بهشت با تعظيم و تبجيل ابدا وى را حاصل گشت ، و هر كه سيّئه و كار بد آرد جزاى او به مقدار آن كنند كه او كرده باشد .
و بيان كرده شد كه مقادير ثواب و عقاب و جهت استحقاق جز خداى نداند ؛ براى آنكه وجوهى كه أعمال واقع بود بر آن از تقرّب و اخلاص و خضوع و خشوع متفاوت است در حقّ مكلّفان ؛ براى آن درجات ايشان متفاوت است .
[ إِنَّ الَّذِي فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْآنَ ]
عبد اللّه عبّاس گفت : اين آيت نه مكّى است و نه مدنى ؛ بجحفه « 1 » فرود آمده است ميان مكّه و مدينه ، و آن چنان بود كه رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بشب از مكّه بيرون آمد و بغار رفت و هم در شب از آنجا بيرون آمد نه بر راه راست بلكه بر بيراهه و روى بمدينه نهاد ، چون بجحفه رسيد راه بشناخت و ايمن شد با راه راست آمد و اندوه مكّه بر وى مستولى شد كه مولد وى و مولد پدران وى بود بدان سبب خاطر مبارك آن حضرت ملول شد پس جبرئيل آمد و گفت : اى محمّد خدايت سلام مىرساند و ميگويد : ترا براى مكّه اندوه مىباشد من ترا با مكّه برم با فتح و ظفر و إكرام و اعزاز ؛ و اين آيت آورد :
[ إِنَّ الَّذِي ]
بدرستى كه آن خداى كه بر تو فريضه كرد قرآن را يعنى امتثال اوامر و نواهى آن را و آن خداى كه فرو فرستاد به تو قرآن را فصل فصل و آيت آيت « 2 » ترا با جاى خود برد
هامش
( 1 ) - در منتهى الارب گفته : « جحفه بالضمّ جائى است ميان مكّه و مدينه كه ميقات اهل شام باشد و كانت قرية جامعه على اثنين و ثمانين ميلا من مكّة و كانت تسمّى مهيعة فنزل بها بنو عبيد و هم إخوة عاد و كان أخرجهم العمالقة من يثرب فجاءهم سيل جحاف فاجتحفهم فسمّيت الجحفة » .
( 2 ) - اشاره بهر دو تفسير است كه نسبت بمعنى[ فَرَضَ ]ذكر كردهاند ؛ ابو الفتوح ( ره ) گفته :[ إِنَّ الَّذِي فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْآنَ ]گفتند : آن خداى كه قرآن بر تو فريضه كرد يعنى واجب كرد امتثال اوامر و نواهى قرآن و كار بستن آن . و گفتند : أنزل عليك مفصّلا مقطّعا ؛ قرآن بر تو انزله كرد فصل فصل و قطعه قطعه ؛ و اصل[ فَرَضَ ]قطع باشد » .