تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير گازر ( جلاء الأذهان وجلاء الأحزان ) ( فارسى ) — صفحة 198

مساهمون:

ص١٩٨
و ما را بساحل نجات رسان از درياى فتنهء كافران ابو الضحى « 1 » گفت كه : ايشان را بر ما دست مده كه پس گمان برند كه ايشان بهتر از مااند مفتون ما شوند و ما فتنهء ايشان باشيم مجاهد گفت كه : ايشان را از ما و عذاب ما تمكين مكن ، و ما را بگناه ايشان عذاب مكن « 2 » كه آنگه ايشان گويند كه : اگر ايشان بر حق بودندى ايشان را عذاب نكردندى و ما را برحمت و فضل خويش از اين كافران برهان .

[ سوره يونس ( 10 ) : آيات 87 تا 88 ]

وَ أَوْحَيْنا إِلى مُوسى وَ أَخِيهِ أَنْ تَبَوَّءا لِقَوْمِكُما بِمِصْرَ بُيُوتاً وَ اجْعَلُوا بُيُوتَكُمْ قِبْلَةً وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ ( 87 ) وَ قالَ مُوسى رَبَّنا إِنَّكَ آتَيْتَ فِرْعَوْنَ وَ مَلَأَهُ زِينَةً وَ أَمْوالاً فِي الْحَياةِ الدُّنْيا رَبَّنا لِيُضِلُّوا عَنْ سَبِيلِكَ رَبَّنَا اطْمِسْ عَلى أَمْوالِهِمْ وَ اشْدُدْ عَلى قُلُوبِهِمْ فَلا يُؤْمِنُوا حَتَّى يَرَوُا الْعَذابَ الْأَلِيمَ ( 88 ) حقّ تعالى حكايت كرد از آنچه وحى كرد بموسى و هارون گفت : ما بموسى و برادر او هارون وحى كرديم كه براى قوم خويش بمصر « 3 » خانه‌ها گيريد و مسكن‌ها بسازيد و خانه‌هاى خويش قبلهء خود گردانيد يعنى مسجد خود گيريد كه در وى نماز كنيد بيشتر مفسّران گفتند كه : سبب آن بود كه خداى تعالى بنى اسرائيل را فرمود كه : جز در مسجدها نماز مكنيد ايشان در مسجدها نماز كردندى چون فرعون مسلّط شد بفرمود تا مسجدها خراب كردند و ايشان را منع كردند از نماز كردن در مسجد ،
هامش
( 1 ) خزرجى در خلاصهء تذهيب الكمال در باب الكنى گفته : « ابو الضحى مسلم بن صبيح ابو ضمرة الليثى » و در باب الاسماء گفته : « مسلم بن صبيح بالضم مصغرا ابو الضحى بضم المعجمة العطار الكوفى عن على مرسلا و ابن عباس و جماعة و عنه منصور بن المعتمر و الاعمش و طائفة و ثقه ابن معين و ابو زرعة ، قال ابن سعد : مات فى خلافة عمر بن عبد العزيز قلت : قال ابن زبر سنة مائة » . ( 2 ) عبارت غالب نسخ اين است : « مجاهد گفت : ما را بگناه ما بعلم ايشان عذاب مكن » . ( 3 ) ابو الفتوح ( ره ) در تفسير خود در همين مورد نسبت به غير منصرف بودن « مصر » چنين گفته ( ج 3 چاپ اول ؛ ص 41 ، س 6 ) : « و لفظ [ مصر ] لا ينصرف است براى آنكه اعجمى است و مؤنث ، و گفتند : براى آنكه علم است و مؤنث لانه البلدة و البقعة ، و اگر براى خفت صرفش كنند روا باشد كهند و دعد و هود و لوط » .