رسول صلّى اللّه عليه و آله گفت : ابو ختيمه است ابو ختيمه پيش رسول صلّى اللّه عليه و آله آمد رسول صلّى اللّه عليه و آله پرسيد كه چگونه بود كه بازاستادى و آنگه بيامدى ؟ - وى آنچه رفته بود حكايت كرد خداى تعالى اين آيت فرستاد پس از آنكه دل گروهى چون ابو ختيمه و مانند او از جماعتى كه از صحبت باز استادند نزديك بود كه بگردد حقّ سبحانه و تعالى ايشان را توفيق داد تا برفتند و رضاى رسول صلّى اللّه عليه و آله را حاصل كردند .
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيات 118 تا 119 ]
وَ عَلَى الثَّلاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّى إِذا ضاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ وَ ضاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَ ظَنُّوا أَنْ لا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلاَّ إِلَيْهِ ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ( 118 ) يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ ( 119 )
حقّ سبحانه و تعالى مىگويد كه : بر آن سه شخص كه ايشان تخلّف كردند و از آمدن بغزات تبوك باز استادند تا قبول توبهء ايشان تأخير كردند و باز پس داشتند پس از آنكه توبهء ديگران قبول كردند تا كه ايشان از حيرت و سرگشتگى در كار خود چنان شدند كه زمين بدين وسعت بر ايشان تنگ شد خود را هيچ جائى قرارگاهى نيافتند و دل ايشان از غم و اندوه بر ايشان تنگ گشت و يقين دانستند كه : ايشان را بجز خداى هيچ ملجأ و پناهگاهى نيست و گريزگاهى از خشم خداى الّا كه با درگاه او گريزند و پناه با وى دهند پس از آنكه حال ايشان چنين شد خداى تعالى برحمت خود با ايشان گشت و ايشان را توفيق داد و لطف كرد تا اختيار توبه كردند و اگر در مستقبل ايّام از ايشان و امثال ايشان گناهى در وجود آيد و توبه كنند توبهء ايشان بپذيرد كه اوست آن خدائى كه توبه پذيرندهء تائبان است و بخشايندهء بندگان است اين سه كس كه ذكر ايشان كرد كعب بن مالك و فرارة بن الربيع و هلال بن اميه بودند كعب گفت : من در هيچ غزات از رسول صلّى اللّه عليه و آله تخلّف نكردم چون غزات تبوك بود رسول صلّى اللّه عليه و آله ساز رفتن مىكرد گرمائى گرم بود و هنگام ميوه مرا وقت خوش مىآمد و ميوه و سايه و ليكن عزم آن داشتم كه بروم اشتر را ساز راست كردم و چيزى ديگر كه مىبايست و بدست نبود با خود مىگفتم كه : امروز و فردا بخرم ، تا كه رسول صلّى اللّه عليه و آله برفت من و فراره و هلال