و وجه سيم بلد ميّت بمعنى زمين خشك بود
چنان كه در سورة الأعراف ( 57 ) گفت :
« حَتَّى إِذا أَقَلَّتْ سَحاباً ثِقالًا سُقْناهُ لِبَلَدٍ مَيِّتٍ »
يعنى لأرض يابسة . و در سورة الفاطر ( 9 ) گفت :
« فَتُثِيرُ سَحاباً فَسُقْناهُ إِلى بَلَدٍ مَيِّتٍ »
يعنى أرض يابسة .
و وجه چهارم بلد بمعنى شهر بود و جمعش بلاد باشد
چنان كه در سورة آل عمران ( 196 ) گفت :
« لا يَغُرَّنَّكَ تَقَلُّبُ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي الْبِلادِ »
يعنى البلاد بعينها . و در سورة الفجر ( 8 ) گفت :
« الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُها فِي الْبِلادِ » .
بوء - بدانكه بوء در قرآن بر چهار وجه باشد :
وجه نخستين بوء بمعنى سزاوار شدن بود
چنان كه خداى در سورة البقره ( 90 ) گفت :
فَباؤُ بِغَضَبٍ عَلى غَضَبٍ
يعنى إستوجبوا بغضب . و در سورة الأنفال ( 16 ) گفت :
« فَقَدْ باءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ »
يعنى استوجب .
و وجه دوم بوء بمعنى فرود آمدن بود
چنان كه در سورة يونس ( 93 ) گفت :
« وَ لَقَدْ بَوَّأْنا بَنِي إِسْرائِيلَ مُبَوَّأَ صِدْقٍ »
يعنى أنزلنا بنى اسرائيل منزل صدق .
و وجه سيم بوء بمعنى جاى گرفتن بود
چنان كه در سورة آل عمران ( 121 ) گفت :
« وَ إِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ تُبَوِّئُ الْمُؤْمِنِينَ مَقاعِدَ لِلْقِتالِ »