بلاء - بدانكه بلا در قرآن بر سه وجه باشد :
وجه نخستين بلا بمعنى آزمايش بود
چنان كه خداى در سورة الصّافات ( 106 ) گفت :
« إِنَّ هذا لَهُوَ الْبَلاءُ الْمُبِينُ »
يعنى الإختبار .
و وجه دوم بلا بمعنى نعمت بود
چنان كه در سورة البقره ( 49 ) گفت :
« وَ فِي ذلِكُمْ بَلاءٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَظِيمٌ »
يعنى نعمة عظيمة من ربّكم . و در سورة الدّخان ( 33 ) گفت :
وَ آتَيْناهُمْ مِنَ الْآياتِ ما فِيهِ بَلؤُا مُبِينٌ
يعنى نعمة بيّنة .
و وجه سيم بلا بمعنى محنت بود
چنان كه در سورة الأعراف ( 168 ) گفت :
« وَ بَلَوْناهُمْ بِالْحَسَناتِ وَ السَّيِّئاتِ »
يعنى إختبرناهم بالمحن و النعم . و در سورة الأنبيا ( 35 ) گفت :
« وَ نَبْلُوكُمْ بِالشَّرِّ وَ الْخَيْرِ فِتْنَةً »
يعنى و نختبركم بالنّعمة و المحنة إختبارا .
بلد - بدانكه بلد در قرآن بر چهار وجه باشد :
وجه نخستين بلد بمعنى مكّة بود
چنان كه خداى در سورة البقره ( 126 ) گفت :
« رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً »
يعنى مكّة . و در سورة البلد ( 1 ) گفت :
« لا أُقْسِمُ بِهذَا الْبَلَدِ »
يعنى بمكّة . و در سورة التّين ( 3 ) گفت :
« وَ هذَا الْبَلَدِ الْأَمِينِ »
يعنى مكّة .
و وجه دوم بلد طيّب بمعنى زمين خوش بود
چنان كه در سورة الأعراف ( 58 ) گفت :
« وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَباتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ »
يعنى و الأرض الطيّبة .