ظهور - بدانكه ظهور در قرآن بر پنج وجه باشد :
وجه نخستين ظهور بمعنى پيدا شدن بود
چنان كه خداى در سورة التّوبه ( 48 ) گفت :
« حَتَّى جاءَ الْحَقُّ وَ ظَهَرَ أَمْرُ اللَّهِ »
يعنى تبيّن أمر اللّه .
و در سورة الرّوم ( 41 ) گفت :
« ظَهَرَ الْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ »
يعنى تبيّن الفساد فيهما .
و وجه دوم ظهور بمعنى دست يافتن بود
چنان كه در سورة الكهف ( 20 ) گفت :
« إِنَّهُمْ إِنْ يَظْهَرُوا عَلَيْكُمْ يَرْجُمُوكُمْ »
يعنى إن يظفروا عليكم .
و وجه سيم ظهور بمعنى برجاى بلند شدن بود
چنان كه در سورة الكهف ( 97 ) گفت :
« فَمَا اسْطاعُوا أَنْ يَظْهَرُوهُ »
يعنى أن يعلوه .
و وجه چهارم ظهور بمعنى كار پيش بردن بود بقهر
چنان كه در سورة الصّف ( 14 ) گفت :
« فَأَيَّدْنَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلى عَدُوِّهِمْ فَأَصْبَحُوا ظاهِرِينَ »
يعنى فأصبحوا غالبين .
و وجه پنجم ظهور بمعنى پشتها بود
چنان كه در سورة الأنعام ( 94 ) گفت :
« وَ تَرَكْتُمْ ما خَوَّلْناكُمْ وَراءَ ظُهُورِكُمْ »
يعنى خلف متونكم . و در سورة التّوبه ( 35 ) گفت :
« يَوْمَ يُحْمى عَلَيْها فِي نارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوى بِها جِباهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُمْ »
يعنى متونهم . و ازين معنى در قرآن بسيارست .