سوره 33 آيه 33
33 -
إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً .
آيه . خداوند بر پيغمبر منّت مىنهد و مىگويد : كه خواست ما و حكم ما آنست كه اهل بيت تو از آلايش خلقيّت و اوساخ بشريّت پاك باشند - تا : از خانه به كدخداى ماند همه چيز ! و مراد از رجس در اينجا كارهاى زشت و خوىهاى ناپسند است و خداوند اهل بيت رسول را بجاى بخل ، سخاوت و بجاى حرص ، قناعت و بجاى قطع رحم ، وصلت و شفقت عنايت فرمود .
آل عبا - يا - اهل بيت رسول : عايشه نقل مىكند كه روزى رسول خدا عبائى پشمين سياه رنگ و ندوخته ، بر تن خود پيچيد و نشست آنگاه فاطمه وارد شد او را داخل عبا كرد پس از آن على و حسن و حسين ( ع ) وارد شدند ، حضرت همه را زير عبا جاى داد و اين آيه را خواند كه خداوند مىخواهد شما اهل بيت مرا از رجس پاك و به زيور پاكى و حسن خلق آراسته كند .
نيز از ام سلمه ( زن ديگر پيغمبر ) روايت است كه گفت اين آيت در خانه من بر پيغمبر نازل شد ، من از او پرسيدم اهل بيت تو كيانند ؟ پيغمبر فاطمه و على و حسن و حسين را حاضر كرد و فرمود اينها اهل بيت من هستند ، پرسيدم آيا من از اهل بيت تو نيستم ؟ فرمود چرا اگر خدا بخواهد ! !
پير طريقت گفت : نظر دو قسم است ، نظر انسانى و نظر رحمانى ، نظر انسانى آنست كه تو به خود نگرى و نظر رحمانى آنست كه حق به تو نگرد ! و تا نظر انسانى از نهاد تو رخت بر ندارد نظر رحمانى به دلت وارد نشود ! اى بيچاره مسكين ، چه نگرى تو به اين طاعت آلودهء خويش ! و آن را به درگاه بىنيازى چه وزنى دهى ؟ خبر ندارى كه اگر اعمال همه صدّيقان زمين و طاعت همه قدسيان آسمان جمع كنى در ميزان جلال ذو الجلال به پر پشهاى نسنجد ، لكن خداوند با بىنيازى خود بنده را به بندگى مىپسندد و راه به او مىنمايد و به بندگان خود لطف دارد و مىگويد :
لطف از ما بين ، و رحمت از ما دان ، و نعمت از ما خواه !
سوره 33 آيه 35
35 -
إِنَّ الْمُسْلِمِينَ وَ الْمُسْلِماتِ .
آيه . خداوند در اين آيت ، بندگان خود را در پيمودن راه دين روشن مىنمايد ، آنگاه آنان را به لطف خود در آن روش مىستايد و به رحمت خود مزد عظيم و ثواب كريم مىدهد ، خداوند خود راه نمايد و خود بر روش مىدارد و آنگاه بنده را در آن مىستايد ، اين است كرم و لطافت اين است رحمت و رأفت .
مسلمانانند كه احكام شريعت را گردن نهاده و خود را در راه حقيقت بيفكنده . و مؤمنانند كه اقرار به زبان و گواهى به جنان و عمل به اركان دارند ، و طاعتگزاران و فرمانبردارانند كه به روز در كار دين و به شب در خمار شربت يقين ، و راستان در گفتار و كردارند كه هم در عقد ، هم در عهدند ، و شكيبايان در نزول بليّات و مفاجات ، و شكيبايان و فروتنان كه به حكم رضا داده و به قدم عجز پيش سلطان حقيقت ايستاده ، و بخشندگان به مال و به نفس ، حق هيچكس بر خود نگذاشته و از راه خصومت با خلق برخاسته ، و روزهداران و امساككنندگان از ناشايست و خاموشان از ناپسند و پاسداران ناموس خود هستند تا در حرام نيفتند ( نيوفتند ) و يادكنندگان خدا به زبان و يادداشتگان به دل ، اينان هستند كه خداوند آمرزش و مزد بزرگ بر ايشان آماده ساخته ، كه امروز روز عبادت و دوام معرفت و فردا روز رسيدن به آرزو است .
. . . وَ الذَّاكِرِينَ اللَّهَ كَثِيراً وَ الذَّاكِراتِ .
آيه . دربارهء ذكر خدا و به ياد او بودن در قرآن چندين بار ذكر شده و در اينجا خداوند ذاكران خود را بستود و جاى ديگر فرمود : خدا را زياد ياد كنيد - جاى ديگر فرمود :