مىنمايند . و اين ، دور از احتياط است و از « قانون » و غير آن نيز همين مستفاد مىگردد .
بعد از قطع ، پارچهء كرباسى را به روغن زيت و يا كنجد و غير آن آلوده كرده بر آن اندازند و در مِلك هند و بنگاله معمول است كه به روغن چراغ - خصوصاً كه به شعلهء آن گرم شده و قدرى سوخته باشد - چرب نموده بر آن مىاندازند و گاه گاهى روغن بر موضِعَى « 1 » ربط - خصوص روغن چراغ نيمگرم - بچكانند تا زود خشك شود و جدا گردد و اگر آن پارچه از كتان باشد بهتر است ؛ جهت اعانت بر تجفيف و زردچوبه و دم الأخوين و انزروت و اشنه و زيره و مُرِّ مَكّى اجزاء مساوى نرم كوفته و بيخته و باز سوده بر موضع قطع آن روده بپاشند گاه گاهى ؛ چه قبل از غسل و چه بعد از آن ؛ جهت اعانت بر تجفيف زياده است .
و بهتر آن است كه قدرى نمك طعام نرم سوده بر تمام بدن طفل سِواى چشم و دهن و گوش آن بپاشند و لمحه [ اى ] در پارچه پيچيده تا اندك تأثيرى در بدن او نمايد و قبول عفونت كم تر كند .
بعد از آن در ظرف سرگشاده آن را غسل دهند به آب نيم گرم و در وقت غسل احتياط نمايند كه آب در گوش و چشم و بينى او نرود و يا آن كه اوّلًا با آب نمك نيم گرم كه نمك آن بسيار نباشد بدن او را بشويند و بعد از آن به آب خالص نيم گرم و احتياط نمايند كه آب - خصوص آب نمك - در بينى و چشم و گوش و دهن او نرود .
و بعد از آن به پارچهء ملايمى بدن او را خشك نمايند و در خرقههاى نرم گرم پيچند كه گرمى به بدن او به حدّ گرمى رحم برسد نه زياده و نه كم تر از آن . و بعضى از اهل تجربه و حذّاق گفتهاند كه « اگر اوّلًا اندك نمك طعامى نرم سوده بر تمام بدن او بپاشند به حدّى كه رقيق باشد و هم چنان ناشسته در پارچه پيچيده يك شبانه روز و زياده نگاه دارند و بعد از آن بشويند بهتر است ؛ زيرا كه معين بر نشف رطوبات منجذبه از مشيمه و باعث صلابت استحكام اعضاء و عدم قبول عفونت و جوشش بدن است » .
و اگر چنين نكنند و با آبِ نمك بدن او را بشويند نيز خوب است و اگر در آن آبنمك
هامش
( 1 ) . ب : موضع .