شَعْر به آب آمله ، سر بشويند و آس و گل سرخ نرم كوفته ، بيخته به آب آمله در سر اندازند . و براى انبات شعر ؛ يعنى رويانيدن موى ، روغن زيت كهنه با خاكستر قيصوم و زَبَد البحر سرشته ، ماليدن نافع است و آنچه در داء الحيّه و داء الثعلب گفته شد ، به كار برند . و براى حلق شعر ، آهك و زرنيخ مشهور است ؛ اما حلق عانه به اسْتُره بهتر است و به نوره خالى از مضرّت نيست . و براى منع انبات موى ، بنج و افيون و شوكران به سركه بمالند و مازو و خون سنگ پشت و بيضهء مورچه ، نافع است . و براى تجعيد شعر ؛ يعنى انبوه كردن موى ، برگ سدر و مازو و حلبه در آب انداخته ، به آب وى بشويند . و براى ترقيق شعر ؛ يعنى باريك ساختن مو ، خاكستر چوب زرد در نوره آميزند و غلوله ساخته بر موى بگردانند روزى چند بار و يك جا ندارند تا حلق نكند . و براى تبسّط شعر ؛ يعنى راست شدن موى تا در هم نشوند ، روغن به آب درهم كرده ، نيمگرم بمالند . و براى تسويد شعر ؛ يعنى سياه كردن موى ، مردار سنگ و آهك سرد كرده و گِل ملتانى ، هر سه برابر بسايند به آب و بر سر نهند ، بعد شستن موى به آب گرم و برگ بيد انجير بر آن بندند و بعد يك پاس ، دور سازند و به آب گرم بشويند و به روغن لادن يا هر چه باشد ، سواى روغن گل چرب سازند . و براى تشقير شعر ، حنا و دُردى شراب و راتينج به هم سرشته و شبّ و زرنيخ آميخته ، بمالند . و شُقْرَت ، رنگى است ميان سرخى و زردى . و براى تحمير شعر ، به طبيخ سعد و كندش بشويند . و براى تبييض شعر ، بنوماش باريك ساخته و سركه آميخته ، ضماد سازند .
فصل چهارم : در امراض اظافير ؛ يعنى بيماريهاى ناخن .
بَرَصُ الاظْفار :
يعنى سپيد شدن ناخنها . و علاجش حلبه و تخم كتان كوفته به عسل ضماد كردن است و اگر كفايت نكند ، تنقيه بايد كرد .
صُفْرَةُ الاظْفار :
يعنى زرد شدن ناخنها . و علاجش تخم جرجير و سركه طلاء كردن است و تقليل صفرا نمودن .