ابرى قرار دارد كه تا چشمرس گسترانيده شده است ، و از آن ندا برمىآيد كه : اى حاضران موقف ! خوشا به حال آنكه وصى را دوست دارد و به پيغمبر امّى عرب گرويده ، و هر كه كافر باشد وعدهگاهش دوزخ است .
و از سمت چپ منبر وسيله ، كه سمت چپ پيامبر قرار دارد ، ندا مىرسد كه : اى اهل موقف ! خوشا به حال آنكه وصى را دوست دارد و به پيامبر أمّى كه ملك على دارد گرويده . هيچ كس كامياب نگردد و به آسايش بهشت نرسد مگر كسى كه خالق خود را با اخلاص نسبت به آن دو [ پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و على عليه السّلام ] ملاقات كند و به اختران اين دو [ فرزندان امام ايشان ] اقتدا كند . اى اهل ولايت خدا ! يقين داشته باشيد به رو سفيدى خود ، و شرافت جايگاه و كرامت سرانجام خويش و اينكه آن روز بر تختها در برابر يك ديگر قرار مىگيريد .
اى اهل انحراف و سركشى از خداوند والاياد و رسول و راه او و پرچمهاى امامت در هر زمانى ! يقين كنيد به روسياهى خود و خشم پروردگارتان بر شما ، نسبت بدان چه انجام دادهايد . هيچ پيامبرى نگذشته است جز اينكه به رسول پس از خود خبر داده و به پيامبر خاتم مژده بخشيده است ، و به قومش سفارش كرده كه او را پيروى كنند ، و صفات او را براى قومش بيان كرده تا او را بشناسند و از شريعت او پيروى كنند ، و تا آنكه پس از وى گمراه نشوند ، و هلاكت و گمراهى هر كه هلاك و گمراه شد ، پس از رفع عذر و بيم دادن باشد ، با وجود بيان و تعيين حجّت . امّتها پيوسته به اميد رسولان و رسيدن پيامبران بودهاند .
و اگر چه پيغمبران را با بزرگى مصيبت و داغ از دست دادهاند ولى همچنان اين اميد دامنهدار را در دل داشتهاند . مصيبتى بزرگتر و فاجعهاى كلانتر از مصيبت رحلت رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نبود ، زيرا خداوند به وجود او نبوّت را پايان بخشيد و بهانهء عذر و بگو مگو را گسست ، و همو بود كه وسيلهء عذر خدا ، ميان خلقش شد و او را مدخل ميان خود و خلقش قرار داد ، و بر آنها سرپرستش ساخت ؛ كسى كه جز به دو عملى پذيرفته نيابد و جز به اطاعت او كسى به درگاهش تقرّب نجويد ، چنان كه خداوند در قرآن مىفرمايد :
مَنْ يُطِعِ