اى مردم ! هر كه كندى كند خوار گردد ، و هر كه ببخشد آقا شود ، و هر كه مالش زياد گردد سرور شود ، و هر كه حلمش زياد شود شرافت يابد ، و هر كه در ذات خدا بسيار انديشد زنديق گردد ، و هر كه زياد كارى را انجام رساند بدان شناخته شود ، و هر كه شوخى بسيار كند سبك گردد ، و هر كه خندهاش زياد شود هيبتش از ميان برود . آبروى خانوادگى كسى كه ادب ندارد به تباهى گرايد . بهترين كار نيك نگهداشتن آبروست با ثروت . كسى كه با نادان همنشينى كند خردمند نيست و هر كه با او نشست و برخاست كند بايد آمادهء قيل و قال و جنجال باشد . هرگز ثروتمندى با ثروتش و تهيدستى با كمتوشگىاش از مرگ نرهد . اگر مرگ خريدنى بود هم انسان كريم درخشان چهره ، آن را مىخريد و هم انسان فرومايهء نپخته .
اى مردم ! براى دلها گواهانى است كه نفوس زنده براى تيز هوشى و پند پذيرى از روش تقصيركاران در اين دو ، به خود اعلام خطر كنند و بر حذر باشند . دلها هوى و هوس بسيار دارند ولى خردها از آن باز مىدارند و در هر آزمونى دانشى نوين نهفته است . پند پذيرى به راه راست مىرساند ، و براى ادب تو همين بس كه همان را براى خويش ناخوش بدارى كه براى ديگرى ، و براى برادر مؤمنت همان كنى كه براى خودت . هر كه با رأى خود بىنياز شد در خطر افتاد ، و تدبير پيش از اقدام بايد به كار بست تا ترا از پشيمانى برهاند . هر كه نقطه نظرهاى مختلف را ارزيابى كند مواضع خطا را بشناسد و هر كه از سخن زياد خويشتن دارى ورزد خردها رأى او را عادل شمرند . هر كه شهوتش را مهار كرد قدر خود را نگه داشت . هر كه زبانش را لگام نهاد مردم از او آسايش يافتند و به حاجت خود رسيد .
در دگرگونى شرايط گوهرهء مردان شناخته مىشود و روزگار رازهاى نهفته را بر تو هويدا سازد ، و كسى كه در تاريكى است از آذرخش بهرههاى نبرد ، و هر كه حكيم شناخته شود به ديدهء وقار و هيبت نگريسته شود ، و بهترين بىنيازى چشمپوشى از آرزوهاست و شكيبايى سپرى است در برابر كمتوشهگى ، و حرص نشانهء فقر و بخل جامهء مسكنت و دوستى خويشاونديى است كه از آن بهره برده مىشود . نادار با ترحّم بهتر از توانگر جفا پيشه است و پند پناه كسى است كه آن را بپذيرد .
بهشت كافى (ترجمه روضه كافى) (فارسى) — صفحة 51
مساهمون: آژير
ص٥١