تخطي إلى المحتوى الرئيسي

فرخ نامه ( دائرة المعارف علوم و فنون و عقايد ) ( فارسى ) — صفحة 148

مساهمون:

ص١٤٨
و اگر پوست كنده با شونيز بپزند و آب آن باز خورند كرم دراز از شكم « 1 » بيرون آيد . و جو هندى چون آب برو زنند هم در زمان برويد .

باقلا

اگر روغن چراغ به جامه رسد و به آرد باقلا [ ى ] پخته بشويند پاك گردد . و اگر با برگ خرزهره و كبريت زرد بپزند بط يا كلنگ بخورد بيفتد . و طبع او گرم و خشك است ، و چون بپزند گرم و نرم باشد و جماع را قوّت دهد . ليكن گشن زرد را بد بود . و چون به خشك بسيار خورد تب ربع آيد « 2 » و منفعت كند .

نخد « 3 »

( طبع نخود ) گرم و نرم است . آب پشت بيفزايد ( ليكن صفرا انگيزد ) و گرفتن جگر را سود دارد و بگشايد . و زنى كه دشوار « 4 » زايد بر وى بندند سود دارد . و گفته‌اند ( كه ) مار از نخد تر [
b
344 ] بگريزد ، و اگر برگ او در سوراخ مار افگنند بميرد يا بگريزد .

عدس

اگر ( عدس ) به روغن گاو بپزند و كبوتر از آن بخورد بيفتد . و طبع آن سرد و ترست . صفرا بنشاند . / 169 / و چون با سركهء جوشيده خورند صفرا ببرد و قوّت دهد . و خوردن عدس دل را روشن كند و اشك چشم باز بندد و آواز بگشايد و سرفه را سود دارد . « 5 »
هامش
( 1 ) . پ 161 : اشكم . ( 2 ) . پ 161 : ببرد . ( 3 ) . پ 161 : نخود . ( 4 ) . پ 161 : دشخوار . ( 5 ) . پ 161 : ببرد .