و او را قمعها بود و ميوه او در تك قمعها پنهان باشد و بيخ او دراز بود . و ابن ماسويه گويد جنطيانا دو نوع است ، نوعى از او رومى است و اين نوع به هيأت مدور است و نوع ديگر پارسى است و اين نوع دراز باشد و از اين دو نوع رومى نيكوتر است . ( الصيدنه ص 189 ) . دو نوع است يك نوع رومى و يك نوع طرمقانى . ( اختيارات ص 99 ) .
جو :
نوعى از وى بىپوست بود و آن را سلت خوانند . به پارسى جو برهنه گويند .
( اختيارات بديعى ص 253 ) . به فارسى جو و به هندى سج گويند . ( مخزن الادويه ص 548 ) . شعير را به لغت سريانى صعارى گويند و به لغت رومى فرثاون گويند و به پارسى و هندى جو گويند . ( صيدنه ص 421 ) .
جوز :
خسف خوانند و به پارسى گردكان گويند . ( اختيارات ص 101 ) .
جوزبوا :
جوزبويا : جوز الطيب خوانند . بهترين وى سرخ و فربه بود . ( اختيارات ص 102 ) . بهترين وى سرخ و فربه بود . ( اختيارات ص 102 ) . به فارسى جوزبويا گويند .
ثمر درختى است هندى . به قدر تخممرغ . ( تحفه ص 76 ) .
جوز سرو :
بهترين وى تازه بود و به شيرازى كوزكلاغ خوانند . ( اختيارات ص 103 ) .
ماهيت آن بار درخت سرو است و خشبى محض . ( مخزن ص 323 ) .
چغندر ( چكندر ) :
عرب چغندر را سلق گويند و به لغت رومى او را « سيفقلون » گويند و بعضى گفتهاند به رومى « ايروقوليون » گويند و « طوطلون » گويند و به سريانى « سلقا » و « شلوقا » نيز گويند و « شيلوم » نيز گويند و به پارسى « چغندر » و چغندر دو نوع است يك نوع از غايت سبزى در چشم سياه نمايد و اين نوع قابض بود و نوع ديگر سبز باشد بىلون سياه و اين نوع مسهل است . ( صيدنه ص 390 ، 888 ) . دو نوع است يك نوع به پارسى هم سلق خوانند و مشهور بود و آن را سلق اسود خوانند و يك نوع ديگر به