الادويه تحت عنوان صنوبر بحث مبسوطى دربارهء انواع آن كرده و انثى آن را دو نوع مىكند يكى كبير كه جلغوزه ثمر آن است و ديگرى صغير كه آن را تنوب نامند ( صاحب اختيارات آن را تخم كاج ، نامند ) و ثمر آن را قضم قريش و عامهء اهل شيراز آن را فستق نامند اما ثمرى كه معروف است جلغوزه است كه در حقيقت از اقسام بادام بود . ( مخزن ص 572 ) . صاحب تحفه پس از بحثى دربارهء انواع صنوبر جلغوزه را حب انبه مىداند كه صاحب مخزن الادويه آن را سهو و اشتباه دانسته است . ( تحفه ص 173 ) .
حب القرع :
كيلدارو ، فلفل ابيض ، برنج كابلى مقشر ، قبنيل ، ملح هندى ، ترمس ، شيخ ، تربد ، قسط مرصاف هفت درم ، شربيش پنج درم ، به آب راسن تر . ( تحفه ص 322 ) .
حب القلت :
نامش هندى بود . ( اختيارات ص 109 ) .
حب النيل :
قرطم هندى بود . ( اختيارات ص 105 ) . حب النيل به كسر نون فارسى تخم نيلوفر پيچ و به هندى مرچائى و زيركى و به بنگالى چهار مرچه و نوع ديگر آن را اپراچنا نامند . ( مخزن ص 334 ) . به فارسى تخم نيلوفر گويند و آن دانهء گياهى است شبيه به لبلاب و بر مجاور خود مىپيچد ، گلش كبود و به شكل لبلاب و از آفتاب به هم مىآيد و در غلاف هر گلى سه دانه مثلث مىباشد . ( تحفه ص 79 ) .
حب ايارج :
منسوب به ابن ماسويه . نافع است جهت امراض دماغى خصوصا بلغمى و تنقيه دماغ كند و تندى باصره بيفزايد ، ايارج فيقرا شش درم ، هليلج زرد پنج درم ، تربد چهار درم ، انيسون ، ملح هندى از هريك دو و نيم غاريقون دو درم ، شحم حنظل يك درم و در صفراوتين سقمونيا به قدر حاجت اضافه نمايند و قوتش تا دو سال باقى است و شربيش تا يك رطل . ( تحفه ص 321 ) .
حب سكبينج :
نباتى است كه به لغت رومى او را « افطريون » گويند ، يعنى دارويى كه