مىدمند .
سستى دندان :
بگيرند ابهل و مازوى سبز و شب يمانى و عاقرقرحا و گلنار و كزمازو و سماق بىدانه « 1 » و هليله زرد و سعد و سنبل و پوست بيخ كبر و جوز « 2 » و مر « 3 » و فلفل و زنجبيل و عود سوخته بكوبند و بپزند و در بن دندان مىمالند نافع بود .
خورده شدن گوشت بن دندان :
شخار « 4 » كوفته و به انگبين سرشته در مىمالند گوشت تباه را پاك كند و گوشت تازه « 5 » بروياند . ناخوشى بوى دهان اگر از معده بود اطريفل كوچك و شراب افسنتين و ايارج فيقرا و زردآلوى خام و پخته و ماء الفواكه سود دارد و اگر از دندان بود به مسواك و خلال پاك بايد داشت . « 6 »
صفت معجونى « 7 » كه بوى دهان خوش دارد :
بگيرند برگ مورد « 8 » و مويز دانه بيرون كرده راستا راست بكوبند و بسرشند شربت بامداد و شبانگاه چند جوزى .
درد دندان « 9 » اگر به آب سرد ساكن شود رگ زنند و حجامت كنند و به آب انار و حب شبيار طبع فرود دارند و به سركه و گلاب مضمضه
هامش
( 1 ) . الف : سماق دانه .
( 2 ) . ب : جوز سبز .
( 3 ) . ب : « مر » ندارد .
( 4 ) . ب : شخار نمك اندرانى .
( 5 ) . ب : پاكيزه .
( 6 ) . ب : كرد .
( 7 ) . ب : معجون .
( 8 ) . الف : مر .
( 9 ) . ب : دندان كه .