سماق و عدس و گلنار و حبّ الآس و هليله زرد اندر گلاب بجوشانند و بپالايند و اندر دهان مىگيرند و اگر دميدگى سپيد بود حضيض اندر سركه بجوشانند و بپالايند و بدان مضمضه كنند و سعد و فلفل و كبابه « 1 » و عاقرقرحا بكوبند و بپزند و به آبكامه مضمضه كنند « 2 » و اگر سياه بود زرنيخ سرخ و زرد و بوره و زاج و اقاقيا « 3 » و مازو و نارپوست بكوبند و با انگبين بسرشند و در خنبره كنند و در گل گيرند در آتش بريان كنند و پس از آن از « 4 » خنبره بيرون كنند و بكوبند و به دهان در مىكنند ، پس كزمازو و حب الآس در سركه بجوشانند و بدان مضمضه كنند و اگر بسوزاند روغن گل اندر دهان گيرند ، نافع بود . « 5 »
خون آمدن از بن دندان :
بگيرند نارپوست سى درم ، گلنار و مازو و [ 21 - ب ] و شب « 6 » يمانى و عاقرقرحا از هر يكى ده درم ، سماق پانزده درم ، نمك هندى پنج درم ، حب الآس ده درم ، بكوبند و بسرشند و طلا كنند .
نسخه ديگر : بگيرند گلنار و گل سرخ و عدس بريان كرده از هر يكى يك جزو و نمك هندى دو جزو و زاگ سورى يك جزو و قلقند « 7 » دو جزو ، عاقرقرحا و كزمازو ، « 8 » از هر يكى يك جزو و بكوبند و اندر
هامش
( 1 ) . ب : كنابه .
( 2 ) . الف : مىكند .
( 3 ) . الف : قاقيا .
( 4 ) . الف : « از » ندارد .
( 5 ) . الف : « نافع بود » ندارد .
( 6 ) . ب : شبت .
( 7 ) . ب : گلقند .
( 8 ) . ب : كزمازو و مازو .