دهم : توسل است به حضرت اولياء اللّه ، خاصه چهارده معصوم - عليه السّلام - و توسّل به ايشان اقسام دارد از زيارات و دعوات و هديه نمودن صالحات و اقامهء مجالس ذكر فضايل و مصائب حضرات و به جا آوردن خدمات از تعمير روضات مقدسات از تعميرات ظاهره و باطنه و غير ذلك ، و به حمد اللّه اين مرحله را هم بر وجه اتمّ و اكمل مراقب داشته و دارند ؛ و اگرچه اين عرض حقير لايق اظهار نيست ، ليكن از روز چهارشنبه هفتم اين ماه كه درك شرف فيض حضور را نمودم ، محض سلامتى حضور مبارك مقرر داشتم كه مجالس موعظه و بيان حلال و حرام و فضايل و مصايب ائمهء انام - عليهم الصلوه و السّلام - در هر شب به قصد سلامتى وجود اقدس و قضاى حوايج و دفع شرور از آن ذات بابركات باشد . خداوند شاهد كه خالى از شائبهء طمع و ريا است ؛ به جهت آنكه شايد سبب سردى خاطر فيض مظاهر آن ظل ظل اللّه القادر شود ، عرض نمودم .
يازدهم : گاهى تفقّد حال اسرا و محبوسين فرموده ، انعامى در حق آنها مبذول داشته ، اگرچه به حسب ظاهر شقى النفس و بدحال باشند ، گاهى بفرمايند طبخى نموده ، به آنها بخورانند كه آثار كلّيه و فوايد عظيمه بر آن مترتّب است .
دوازدهم : اگرچه با وجود مداومت بر آنچه در فصل اوّل در اين عريضه عرض شده از حركت و رياضت ، ان شاء اللّه الرحمن حاجت به تنقيه نخواهد بود ؛ ولى اگر بشود ، در هر پانزده روز يا هر ماهى يك روز استعمال مسهل يا مقيى شود كه اگر خلطى پيدا شده باشد يا امتلايى حاصل شده باشد ، خيلى خوب است ؛ و ليكن زياد قوى نباشد كه مضعّف شود .
و امّا آنچه بايد از أو احتراز فرمايند از امور خارجه چند چيز است :
شش رساله كهن پزشكى ( فارسى ) — صفحة 131
مساهمون: يوسف بيگ باباپور
ص١٣١