آب تهران
كمآبى ، بويژه در مناطق خشك و كويرى يكى از مشكلات عمده در طى تاريخ چند هزار سالهء ايران بوده است . ايرانيان از گذشتههاى بسيار دور كوشيدند تا چارهاى براى بهدستآوردن آب بيابند و با ايجاد كاريز يا قنات تا حدى مشكل كمبود آب را مرتفع سازند .
از اين رو تعداد رشته قناتهايى كه در ايران وجود دارد بسيار بيشتر از ساير نقاط جهان است و شايد يكى از دلايل اين امر آن است كه ايران ، بخاطر شرايط خاص جغرافيايىاش زادگاه قنات مىباشد .
به هرروى قنات در ايران از ديرباز بهعنوان يك شيوهء مطمئن آبرسانى بوده و همچنان نيز هست . و از اين جهت در مقايسه با ساير نقاط جهان تعداد رشتههاى قنات ايران بيشتر و طولانىتر و مقدار آب آنها نيز چه به صورت انفرادى و مستقل و چه به صورت جمعى از كليهء قناتهاى ديگر جهان بيشتر است .
ح . م . زاوش دربارهء پيشينهء تاريخى آب تهران مىنويسد :
« از همان تاريخى كه آقا محمد خان قاجار ، تهران را به پايتختى خود برگزيد ، و نهادهاى ادارى و دولتى در اين شهر استقرار يافت و شهرنشينى در تهران روبه گسترش نهاد ، مسألهء تأمين آب مشروب پايتخت بهعنوان يك مشكل اساسى رودرروى دولتيان قرار گرفت .
تنها راهى كه آن روزها براى حل مسأله وجود داشت احداث قناتهاى جديد و افزايش تعداد قنوات بود . تأمين آب از مجراى قنات از روزگاران پيشين در سرزمين نيمه خشك ميهن ما ، مورد توجه گردانندگان و مسئولان نظام دولتى بوده است . قنات چه براى تأمين آب مورد نياز كشاورزى و چه براى شرب اهالى ساكن شهرها ، تنها راه چاره براى حل مشكلات كمآبى به شمار مىرفته است . و در كمتر كشورى اين چنين به احداث قنوات پرداخته شده است .
اشخاص خيّر و نيكخواه همواره بخشى از ثروت خود را در امر احداث قنات مصروف