ابو العباس بن محمد بر منبر شد ، و خداى عز و جل را ثنا گفت ، و بر پيغامبر صلى اللّه عليه و سلم درود فرستاد ، و خطبه خواند و گفت :
خداى عز و جل بگماشت از گروه ما اندر خراسان ، تا قدر ما بدانستند و كينهء ما بازخواستند . . . پس از منبر فرود آمد و اندر پيش شد و نماز آدينه كرد ، چون از نماز بپرداخت بنشست و مردمان با او بيعت كردند و آن روز دهم ربيع الاول بود ، و سال صد و سى و دو بود از هجرت ، و اين نخستين خليفتى بود از آل عباس رضى اللّه عنه « 1 » »
در چنين حال كه تمام خراسان و پارس تا كوفه از كشور اموى جدا شده بود ، بسعى بو مسلم بناى خلافت عباسى در كوفه گذاشته شد ، متعاقبا روز شنبه 11 جمادى الاخرى 132 ه مروان حمار آخرين پادشاه دودمان اموى در زاب نزديك موصل از دست خراسانيان شكست خورد ، و به بوصير صعيد مصر گريخت و در انجا روز يكشنبه 27 ذيحجه 132 ه كشته شد ، و بچنين صورت دورهء امارت امويان برو ختم گرديد . در حالى كه ابراهيم امام بن محمد نيز در همين سال در زندان امويان كشته و يا مرده بود « 2 » .
هامش
( 1 ) - ترجمهء فارسى تاريخ طبرى از بلعمى 4 / 736 طبع نولكشور كانپور 1916 م
( 2 ) - طبرى 6 / 91