فتوح اسلامى در جنوب افغانستان و ختم مقاومت پرويز شاه سيستان
در سنه 23 ه و سال اخير خلافت حضرت عمر ( رض ) لشكر فيروز اسلامى از راه كرمان به حدود سيستان رسيده بود ، و دو تن سرلشكر عرب عاصم بن عمرو تميمى ، و عبد اللّه بن عمير با لشكرى بر سيستان و پايتخت آن زرنج حمله آوردند ، و مردم اينجا را در شهر زرنج حصارى ساختند ، كه در آخر به دادن خراج و باژ صلح كردند ، و درين وقت پهنائى سيستان بيش از خراسان بود كه مرزهاى آن بقندهار و ترك ( شايد ترك بفتحتين سرزمين نزديك غزنه ) مىپيوست . « 1 »
مردم سيستان مدتى به صلح و پرداخت باژ وضع خود را حفظ كردند ، ولى در سنه 30 ه و عصر عثمانى ، عبد اللّه بن عامر حكمران خراسان ، مجاشع بن مسعود سلمى را به سيستان بازفرستاد ، درين بار مقاومت سيستانيان شديدتر بود ، و حرب كردند ، و بسيار از مسلمانان را بكشتند ، تا كه مجاشع بستوه آمد و از سيستان بازگشت . چون مجاشع از بست و زمين داور و سيستان به سوى كرمان روى نهاد ، در قصر مجاشع او را سرما و برف سخت بگرفت ، و تمام لشكر او زير برف شدند و هيچكس نرست . « 2 »
چون خبر شكست مجاشع به نزديك حضرت عثمان ( رض ) رسيد كه از سيستان با حالت بدى بازگشته بود ، پس ربيع بن زياد حارثى را با سپاهى به عبد اللّه فرستاد تا به كشودن سيستان جهد كنند .
ربيع پهره كرمان ( فهرج ) و زالق ( جالق ) را به صلح كشود ، و مردم كركويه در پنج
هامش
( 1 ) - طبرى 3 / 256 و الكامل 3 / 22 و مجمل فصيحى 1 / 127
( 2 ) - زين الاخبار ورق 60 الف و تاريخ سيستان 80