هم بوده است ( از آثار مشهود به نظر ميرسد نام اين بانو « نازنين كرشمه » يا چيزى نزديك بدان بوده است )
عميد الدين شمس الدوله از خاندان شاهان ديلمى و نوه نصر بن حسن بن فيروزان ديلمى صاحب اشكور از نواحى معروف ديلم مىباشد كه خاندان او به علت رقابتهاى و كشمكشها مجبور شدهاند از شمال ايران باصفهان و نواحى مركزى بروند و مقبره او هم به سبك ابنيه نواحى شمالى ايران احداث گشته است .
گنبد على از استوارترين و بهترين ابنيه قرن پنجم هجرى بوده در تاريخ 9 مرداد 1312 ذيل شماره 195 در فهرست آثار تاريخى ايران بثبت رسيده است .
مسجد جامع ابرقو
مسجد جامع ابرقو به صورت ويران مشتمل بر حياط مربع مستطيلى است كه چهار ايوان در چهار طرف داشته شامل دهليزها و شبستانها و متعلّقات ديگر هم بوده است قديمىترين قسمتهاى آن شبستانى است كه درميان ايوانهاى جنوبى و شرقى آن قرار دارد و ظاهرا مربوط بدوره سلجوقى مىباشد - در ايوان شرقى مسجد محراب گچبرى بسيار عالى مورخ بسال 738 وجود دارد و ميتوان آن را نشانهء از تعميرات مفصل و فراوانى دانست كه در اواخر سلطنت سلطان ابو سعيد در مسجد مزبور به عمل آوردهاند و شبستان بزرگى هم در امتداد ايوان بزرگ مسجد كمى پس از تعميرات مزبور ساختهاند كه در نوشتهء بالاى محراب آن اشاره بدينمضمون شده است كه حسن ابن حاجى محمّد ابن احمد مشهور بفراش و ملقّب بحاجى امين الدين ابرقوئى بانى ساختمان اين قسمت مسجد بوده آن را متصل به مسجد قديم ساخته است - بطوركلى مسجد جامع ابرقو از ابنيهاى بشمار ميرود كه محتاج تعمير فراوان توأم با علاقهمندى و دلسوزى بسيار مىباشد ( ش - 4 ) اين بنا در تاريخ 9 مردادماه سال 1312 ذيل شماره 197 در فهرست آثار ملى ايران بثبت رسيده است .
الواح مرمرى چندى در مسجد جامع ابرقو موجود بود كه پيش از اين در ويرانههاى مجاور مسجد براى پنجره به كار ميرفت و يكى از آنها مورخ به 818 مىباشد و در سال 1316 با محراب اصلى مسجد كه آن هم از مرمر است ( ش - 5 ) بموزه ايران باستان منتقل گرديد و در غرفههاى پيش از عهد صفوى محفوظ نهاده شد .