پرفسور واندنبرگ پس از انجام تجسّسات موسمى اخير خود ميتواند نقشهء باستانشناسى راههاى باستانى را كه در عهد ساسانيان در قسمت جنوب فارس دائر بوده است ترسيم نمايد . »
علاوه بر آنچه در گزارش فوق ذكر شده است آقاى پرفسور واندنبرگ ضمن توضيحات شفاهى اطّلاعات زير را نيز در اختيار نگارنده كتاب گذاردند :
در مثلّث واقعبين فرّاشبند و كنار سياه « 1 » و كراب « 2 » چارطاقى بزرگى از آتشكدههاى عهد ساسانى بنام نقارهخانه موجود است ( ش 219 ) كه مشخّصات آن بشرح زير مىباشد :
در ازاى بنا 90 / 10 متر - پهناى آن 40 / 8 متر - ارتفاع تمام بنا 60 / 9 متر .
طول هريك از پايههاى شمالى بنا 50 / 4 متر - طول هريك از پايههاى جنوبى آن 2 متر - فاصلهء هردهانه بين دو پايهء چهارطاق 80 / 4 متر .
ضمنا طبق اظهار دانشمند مزبور آتشگدهء موسوم به تون سبز ( كه در صفحهء 115 متن كتاب به آن اشاره شده است ) اكنون اساسا وجود ندارد و به شرحى كه گذشت بعقيدهء ايشان احتمال ميرود آتشگدههاى مهر نرسى ( در صفحات 112 تا 120 متن كتاب توضيحات مربوط به آنها ذكر گرديده است ) عموما در همين ناحيه واقع بوده باشد و در اين صورت آتشكدهء نزديك كازرون از جملهء آنها بشمار نميرود و نام كنار سياه كه حاكى از بودن درخت كنار ( سدر ) كهنسال است با آنچه براى احداث باغها و كاشتن درختها دربارهء مهر نرسى نوشتهاند ( صفحهء 114 متن كتاب ) بىارتباط به نظر نميرسد .
راهى كه پرفسور واندنبرگ براى رسيدن به سرمشهد پيموده غير از راههاى دوگانه چاه انجير و دار بلوط بوده است زيرا دو راه مزبور ( كه در صفحهء
هامش
( 1 ) واقع در جنوبغربى فيروزآباد - بين فراشبند و فيروزآباد - در صفحهء 104 متن كتاب ضمن نقل قسمتى از گزارش مسافرت پرفسور واندنبرگ در زمستان سال 1338 اشاره به آن شده است .
( 2 ) واقع در جنوبغربى فراشبند و جنوبشرقى كنار سياه .