چهار ماه و بلكه بيشتر در طويله مىمانند و بدينجهت است كه دامداران بايد غذاى آنها را در تابستان و پائيز تهيّه كرده انبار نمايند . انبار كردن علوفه در فضاى باز صورت مىگيرد و دهقانان بندهاى يونجه يا اسپرس خشك شده را به صورت استوانهاى ، كه رفته رفته حالت مخروط ناقص به خود مىگيرد ، در حياط منزل يا پشتبام طويله رويهم مىچينند و چنين هيئت جمع شده را « تايا » مىخوانند . چيدن تايا يك امر فنّى است و طورى صورت مىگيرد كه باران و برف به داخل آن نفوذ نكند و موجب ضايع شدن علوفه نگردد و باد و طوفان نيز آن را نيندازد .
انواع سبزيجات خوردنى مثل تره ، پياز ، جعفرى ، گشنيز ، نعنا ، ريحان ، مرزه و غيره نيز در اردبيل كاشته مىشود و محصول آنها بر اثر لطافت هوا بسيار لطيف و معطر مىگردد . علاوه بر آنها سيبزمينى ، چغندر ، كلم ، زردك ( هويج ) ، ترب ، شلغم ، آفتابگردان و نظاير آنها نيز به عمل مىآيد و سالانه مقادير زيادى صادرات دارد .
طبق آمار رسمى در سال 1351 خورشيدى در حوزهء اردبيل 30 هزار هكتار كشت آبى گندم و 120 هزار هكتار ديمى بوده و هرهكتار بطور متوسط 1400 كيلو بهره داده است .
جو نيز 8 هزار هكتار آبى و 32 هزار هكتار ديمى كاشته شده و بطور متوسط 1800 كيلو محصول از هرهكتار برداشته شده است . حبوبات در 5600 هكتار آبى و 1400 هكتار ديمى با حاصلى بطور متوسط 1400 كيلو ، چغندرقند 380 هكتار آبى با محصول 8000 كيلو در هكتار و علوفه در 80 هزار هكتار زراعت شده است . در مساحت 1550 هكتار نيز چغندر بوتهاى كاشته شده بوده است .
درختان و رستنيهاى ديگر :
بر خلاف آنچه « ياقوت حموى » نوشته است كه « يك درخت ميوه نه در داخل شهر و نه در خارج و نه در فضائى كه واقع است وجود ندارد » در منطقهء اردبيل درخت ميوه نيز خوب مىرويد و محصول هم مىدهد ولى نوع آن محدود بمناطق سرد مىباشد . بهتر از همه گوجهء درختى ، گلابى ، گيلاس ، آلبالو و به در آن به عمل مىآيد . گيلاس و آلبالوى آن بسيار لطيف و مرغوب است . گلابى نيز در دو نوع نطنز و خودرو مىباشد و نوع نطنز آن از حيث عطر و طعم ممتاز است .