قبل از كشت بايد زمين را شخم زده آماده نمود . اين كار معمولا در ماههاى اول بهار و دو ماه آخر پائيز صورت مىگيرد زيرا در آن ايام زمين بر اثر بارندگى نرمتر و هوا نيز براى كار كردن مساعدتر مىشود . شخم اراضى طبق سنت قديمى يعنى با گاو و گاوآهن به عمل مىآيد ولى از ربع قرن پيش استفاده از « تراكتور » در بيشتر روستاها معمول گشته و اين وسيلهء جديد در دشتها و اراضى بالنسبه مسطح وارد عمل گرديده است . گزارشهاى كارشناسان رسمى حاكى از آنست كه « در نيمى از روستاهاى اردبيل كشاورزى به صورت مكانيزه انجام مىگيرد . » « 1 »
چون در اردبيل براى زراعت از كود استفاده نمىشود از اينرو قسمتى از اراضى را تحت آيش قرار مىدهند . بدينمعنى كه آنها را پس از شخم مدتى به همان حال باقى مىگذارند و در سال بعد زير كشت درمىآورند . در بعضى از نقاط ايران آيش گاهى دوساله و حتى سه ساله مىشود تا خاك بتواند به مقدار كافى از هوا « ازت » جذب نمايد ولى در منطقهء اردبيل با توجه باستعداد خاك ، مدت آن از يك كشت تجاوز نمىكند .
كشت نيز در اردبيل در دو فصل انجام مىگيرد پائيز و بهار . كشت بهاره در اين منطقه « يازليق » « 2 » خوانده مىشود و حاصل آن با محصول زراعت پائيزه فرق دارد .
موقع كشت پائيزه از مهرماه شروع مىشود و تا موقعى كه هوا مساعد باشد ادامه مىيابد .
در نقاط كوهستانى كه برف و سرما زود مىرسد اين كار زودتر از نقاط ديگر آغاز مىگردد ، ولى كشت بهاره از بعد از عيد نوروز ، هنگاميكه هوا خوب و زمين بالنسبه خشك باشد ، شروع مىشود و تا ظهر روز چهاردهم ارديبهشتماه ، يعنى 45 روز بعد از عيد نوروز طول مىكشد . معروف است كه بعد از آن تاريخ و گاهى حتى از بعدازظهر روز چهاردهم ببعد هرتخمى كه كاشته شود محصولى نخواهد داشت .
پاشيدن تخم معمولا با دست صورت مىگيرد و حتى در مزارعى هم كه با « تراكتور » شخم مىشود غالبا با دست تخم مىافشانند . پس از پاشيدن تخم بار ديگر زمين را شخم
هامش
( 1 ) - مرحوم سيد محمد سيدى از جمله كسانى است كه براى استفاده از ماشينآلات كشاورزى در امر زراعت در اين منطقه پيش قدم بوده است .
( 2 ) - « ياز » در تركى به بهار مىگويند و يازليق بمعنى بهاره مىباشد .