و 1500 متر عرض دارد و در ارتفاع 2500 مترى واقع شده است . كوهها و ارتفاعات ديگر اطراف آن را فراگرفته و طبيعت آن را به صورت درياچهاى درآورده است كه بيش از 50 متر عمق دارد و مىتواند متجاوز از 200 ميليون متر مكعب آب در خود جمع نمايد .
در قسمت شمالى آن گدارى بالنسبه كمعرضى است كه جريان آب در طول هزاران سال مجرائى براى خود باز كرده و سبب تخليهء درياچه گرديده است . كارشناسانى كه از آن ديدن كردهاند معتقدند با احداث دو سد در معبر « قانلودره » ، يكى بعرض 50 تا 80 و ارتفاع 30 متر و ديگرى 40 تا 60 و ارتفاع 10 متر ، مىتوان علاوه بر ظرفيت خود نوئور ، با پيدايش مخزن جديد ، حدود 140 ميليون متر مكعب ديگر نيز آب ذخيره نمود و با ساختن راهى به طول 8 كيلومتر و عرض 2 متر مساحت بسيار زيادى از اراضى قراء « هير ، كرگن ، بقرآباد ، دوئول ، كلخوران ، بايندرق ، آراللوى بزرگ و كوچك ، رضىآباد ، خليلآباد ، ايوريق ، تپراقلو ، پيرهقوم » و غيره را مشروب ساخت . بعلاوه با توجه بارتفاع اين مخزن مىتوان با نصب توربينهاى بزرگ ، برق ارزانقيمت مورد احتياج منطقه اردبيل را فراهم آورد .
نزولات آسمانى بر كوههاى اطراف نوئور بالنسبه زياد است و مقدار متوسط آن در سال بالغ بر 524 ميليمتر مىشود . علاوه بر آن تعداد زيادى چشمه نيز در داخل درّه از شكاف كوهها و سطح آن مىجوشد كه بعضى شمارهء آنها را متجاوز از يكصد چشمه مىدانند اگرچه بعضى ديگر از غلوّكنندگان عدد هزار را در مورد آن چشمهها به كار مىبرند . مقدار اين آبها نيز ، براى آبگيرى درياچه معتنابه مىباشد .
دومين مخزن طبيعى در حوزهء اردبيل « شورابيل » نام دارد كه در يك كيلومترى جنوب شهر واقع است . آن نيز درهء عميق و مسدودى است كه در حدود 1500 متر طول و 1200 متر عرض دارد و عمق آن به 30 تا 50 متر مىرسد و موقعيت بسيار خوبى براى ذخيرهء آب دارد . اين مخزن بطوريكه گفتيم به حالت بسته است و راهى براى خروج آب ندارد از اينرو كف آن بر اثر آبهائيكه ، در زمستان و بهار بدان مىريزد ، به صورت مردابى درمىآيد و چون مقدارى نمك و املاح طبيعى ديگر بمرور ايام در آن جمع شده بدانجهت لجن آن به صورت داروئى براى معالجهء درد مفاصل و رماتيسم به كار مىرود .
اردبيل در گذرگاه تاريخ ( فارسى ) — صفحة 390
مساهمون: بابا صفرى
ص٣٩٠