به نظر كارشناسان كه مبتنى بر مطالعات « ژئوفيزيكى » است قسمتهاى غرب و شمال غربى دشت اردبيل بهيچوجه براى حفر چاههاى عميق مناسب نيست . ولى نواحى شرقى و جنوب شرقى آن از اين حيث استعداد كافى دارد .
در قريهء « آبىبيگلو » نيز چاه « آرتزينى » زده شده و آب آن قابل شرب مىباشد .
اهالى اردبيل و قراء اطراف گاهى از اين آب بعنوان معالج سنگ كليه استفاده مىنمايند زيرا يكنوع از اين سنگها با خوردن اين آب تجزيه شده از بين مىرود .
ميزان فوران آب اين چاه كم است و ساكنان قريه در اينباب معتقدند كه حفركنندگان آن در انجام وظيفهء خود كوتاهى كرده عمق چاه را پنج متر كمتر از حدّ مقرر كندهاند و بدينجهت آب چاه فوران زيادى ندارد .
گزارش رسمى واحد آب وزارت نيرو حاكى است كه در سال 1351 خورشيدى ميزان تخليه كلّى در دشت اردبيل 7 / 54 ميليون متر مكعب بوده و 4 / 10 ميليون متر مكعب آن بوسيلهء چشمهسارها صورت گرفته است .
مناطق مستعد براى احداث سدّ :
در منطقه اردبيل سدّى كه مقدار معتنابهى آب را به منظور استفاده زراعتى و صنعتى ذخيره كند وجود ندارد . ولى طبيعت خود مخازن بزرگى بوجود آورده كه اگر مردم بخواهند و دستگاه ادارى كشور را بدينكار وادار نمايند ذخاير عظيم آب بدست مىآورند و از اين راه سطح كشت و برداشت را در اينحوزه به چندين برابر مىرسانند .
يكى از اين مخازن در جنوب شرقى اردبيل ، در ارتفاعات كوه باغرو ، واقع است و فاصلهء تقريبى آن تا شهر قريب 35 كيلومتر مىباشد .
اين مخزن بنام « نوئور » مشهور است و آن درّهء وسيعى است كه تقريبا 2500 متر طول
هامش
- 1332 ميدان « مجسمه شاهنشاه » و پس از انقلاب اسلامى ايران « ميدان امام خمينى » نامگذارى گرديد ، احداث شد . اما صد حيف كه شهردارى بعدها سر چاه دوم را بسته با نصب مجسمه بر بالاى آن ، آن را بلااستفاده گذاشت و در ميدان پير عبد الملك نيز ، اراضى محوطهء ميدان را به منظور تأمين درآمد جهت شهردارى بمردم فروخت و لاجرم سر چاه را نيز كه در گوشهء تنگى پشت يكى از مغازهها مانده ، بست و با وجود نياز مردم و منطقه به آب بيش از يكربع قرن اين دو منبع را بلااستفاده رها ساخت .