كتاب الانوار او در سنوات اخير و منجمله سالهاى 1310 و 1328 بچاپ رسيده است . « 1 »
جنونى اردبيلى :
از سخنوران قرن دوازدهم هجرى است . مردى اديب و شاعر بوده و در غزل و ترجيعبند و قصيدهء و رباعيات توانائى قابل تحسينى داشته است . در 1107 از گفتههاى خود ديوانى تنظيم نموده كه بنا بنوشتهء « الذريعه » حاوى 3254 بيت شعر مىباشد و مؤلف الذريعه آن ديوان را ، منضم بيك جنگنامهء تركى در كتابخانهء « سلطان القرائى » در تبريز ديده است . « 2 » جنونى اين ديوان را با اين بيت :
چه از خلوت بصحرا جلوهگر شد حسن بىپروا * بسر هرذرّه را سوداى شور و عشق شد پيدا
آغاز كرده و با اين بيت بپايان رسانيده است :
جنونى محو روى دلستان خود چه مىداند * كه مجنون است مىآيد برش يا مىرود ليلا
حاجى اردبيلى :
دانشمندى باذوق و شاعرى منقح و خوشطبيعت و عالى فكرت و با متانت بوده ولى از شرححال و تاريخ حياتش اشارتى نرفته است . اين بيت به دو منسوب است :
دارد آندم سرما ترك پرىپيكر ما * كه بفتراك خود آويخته باشد سرما « 3 »
حالى اردبيلى :
مرحوم حاج ميرزا محسن فرزند آخوند ملا حسنعلى معروف به « عماد الفقرا » و متخلص به « حالى » از فضلا و دانشمندان معاصر اردبيل است . وى حوالى سال 1285 هجرى در اردبيل متولد شد و نزديك به هشتاد و هشت سال عمر كرد . در اواخر حيات در كربلا مجاور گرديد و بسال 1333 خورشيدى در آن شهر وفات يافت . خط خوبى داشت و بدينسبب به « خوشنويس » مشهور گشت . از اقطاب سلسلهء ذهبيه بشمار مىآمد و در شايستهترين مراحل زهد و تقوى بسر مىبرد . غالبا نيز قائم الليل و صائم النهار بود .
هامش
( 1 ) - فهرست كتابهاى اهدائى مرحوم سيد محمد مشكوة بكتابخانهء دانشگاه تهران . جلد سوم . 1335 .
( 2 ) - الذريعه . بخش 1 . جزء 9 . ص 206
( 3 ) - اين بيت در كتاب دانشمندان آذربايجان بنام حاجى اردبيلى ضبط شده ولى در كتاب تاريخ اردبيل و دانشمندان سرايندهء آن بنام جامى اردبيلى معرفى گرديده است .