اغلب آنها به زبان عربى بود و بعضى ديگر بزبانهاى فارسى و تركى با حروف بى - اندازه زيبائى روى پوست و يا كاغذ نوشته شده بود . در كتابهاى تاريخ تصويرهائى هم نقش شده بود كه با سفيانهاى سرخرنگ جلد گرفته بودند و با گلهاى برجسته از شاخ و برگهاى طلاكارى شده تزيين يافته بودند . در زير يكى از طاقهاى تالار چند صد ظروف چينى ديده ميشد كه در بعضى از آن طاقها ده تنگ آب جاى ميگرفت « 1 » . در اين ظروف بشاه يا كسانى از متنفذين ، كه براى بازديد بدينمحل ميآمدند ، غذا مى - دادند . بايد توجه نمود كه چون اين محل جزو ابنيهء مقدسه است به كار بردن ظروف طلا و نقره در آن ممنوع مىباشد . و بدين سبب در « تبرك » و در سوگواريهاى حسين ( ع ) سفره را با ظروف چينى و قاشقهاى چوبى مىچينند . گويا شيخ صفى آنچنان زندگى مقدس مآبانهاى داشت و قانع بود كه در كاسهء ساده چوبى غذا مىخورد .
از جنتسرا ما را بآشپزخانهء طبقهء بالا هدايت كردند . در آن مزين به نقره بود و نظم و ترتيب داخل آن توجه ما را جلب كرد همهچيز در جاى خود مرتب بود .
ديگهاى ثابت بزرگ ، كه گردن باريك داشتند ، با دقت سرپوشبندى شده بودند .
اطراف آشپزخانه آب در لولههائى جارى بود كه از شيرهاى بزرگ مسى ، به سطلهائى كه در زير آنها قرار داشتند ، ميريخت آشپزها و ديگها هركدام جا و مقام خود را داشتند . در اين آشپزخانه روزانه براى بيش از هزار نفر غذا مىپختند . در اينجا خدمهء مقبره و فقرا روزى سه بار غذا ميخوردند . صبح ساعت شش ، بعد ساعت ده و سپس ساعت سه بعد از ظهر . دو غذاى اوليه از بودجهء شيخ صفى و سومى را از بودجهء شاه مىپرداختند دو غذاى اول رويهمرفته براى همهء آنعده روزانه 150 عباسى يعنى 3 تومان تمام ميشد .
پيش از اينكه تقسيم ، غذا شروع شود دو بار بر روى طبل ميكوبيدند و اين طبل را گويا روزگارى محمد ( ص ) به كار ميبرده و شيخ صدر الدين بهمراهى علم نامبرده از مدينه آورده است . از شنيدن آواى طبل مردم شتاب مىكنند . در ابريق هركدام
هامش
( 1 ) - چينىخانه در آن تاريخ ساخته نشده بود و چينىها در جنتسرا نگهدارى ميشد .