صفى الدين به خاك سپردند . فرزند ديگر سلطان محمد كه عباس ميرزا نام داشت و در خراسان حكومت ميكرد بدستيارى دو تن از بزرگان قزلباش « عليقليخان شاملو و مرشد - قليخان استاجلو » بر پدر قيام كرد و سلطنت را بنام شاه عباس اول بدست گرفت .
شاه عباس در سال 996 هجرى ، كه 26 سال داشت ، بسلطنت نشست و 42 سال پادشاهى كرد . در اوايل سلطنت او عثمانيها بآذربايجان تاختند و تا سراب پيش آمدند .
شاه عباس مصلحت در آن ديد كه با آنها صلح كند تا داخلهء كشور را نظم و نظامى بدهد .
از اينرو « مهديقليخان چاوشلو » حكمران اردبيل را با چند تن از سرداران نامى قزلباش براى امضاى معاهدهء صلح باستانبول فرستاد .
اين پادشاه ، كه از سلاطين مقتدر ايران است ، اعتقاد خاصى بجد خود داشت و هروقت كه مهمى از حيث لشگركشى و جنگ بر او پيدا ميشد باردبيل ميآمد و در بقعهء شيخ صفى الدين استمداد مينمود و با احترام زيادى كه او بمقام معنوى جدش قائل بود از نيم فرسخى چكمه و پاپوش از پا در ميآورد و پياده قصد زيارت قبر وى مينمود .
شاه عباس در سال 1014 هجرى فرمانى صادر كرد و در آن اعلام داشت كه چون اردبيل از زمان امير تيمور گوركان دار الامان بوده است عمال حكومت همچنان بايد آنجا را دار الامان بدانند .
اردبيل در گذرگاه تاريخ ( فارسى ) — صفحة 87
مساهمون: بابا صفرى
ص٨٧