دانشمند متصوف معروف قرن نهم ايران در شرح ديوان حضرت امير كه در 890 تمام كرده است از آن مطالبى نقل كرده و از آثار عطار مىداند ( چاپ طهران 1285 ص 96 ) . مصيبتنامه در طهران در 1354 چاپ شده است .
47 ) مظهر آثار كه آن را از آثار عطار دانستهاند به هيچوجه به عطار مربوط نيست و مثنوىاى است از هاشمى كرمانى در تقليد مخزن الاسرار نظامى و ممكنست كه نام مظهر الصفات يا مظهر العجائب را بدين گونه تحريف كرده باشند .
48 ) مظهر الذات نيز كتابيست كه از آن اثرى نيست و پيداست كه نام مظهر العجائب و جواهر الذات در جايى در پى يكديگر بوده است و كسى كه نقل كرده كلمهء مظهر را از آغاز مظهر العجائب بر كلمهء الذات در پايان جواهر الذات افزوده و كلمهء العجائب و جواهر از ميان افتاده است .
49 ) مظهر الصفات كتابيست كه جز در كتاب ينابيع الموده چنان كه پيش از اين گذشت اثرى از آن نيست و چون مطلبى كه از آن نقل كرده كاملا با زندگى عطار تطبيق مىكند پيداست كه اين نكته درست است و ساختگى نيست و چون ينابيع الموده در 1291 به پايان رسيده پيداست كه مظهر الصفات عطار تا آن زمان در دست بوده است مگر آنكه مؤلف ينابيع الموده مطلبى را كه آورده از كتاب ديگرى گرفته باشد و چون مطلبى كه مؤلف ينابيع الموده از اين كتاب مظهر الصفات آورده به زبان تازيست چنين مىنمايد كه مظهر الصفات عطار هم بدين زبان بوده است و احتمال مىرود كه نسخهء آن هنوز در جايى در خاك تركيه باشد زيرا كه كه تا حدود 68 سال پيش در آن ديار بوده است .
50 ) مظهر العجائب مثنويست شامل نزديك نه هزار بيت كه بيت اول آن اينست :
آفرين جان آفرين بر جان جان * آنكه هست او آشكارا و نهان
اين مثنوى نيز مانند لسان الغيب و جواهر الذات و بىسرنامه و هيلاجنامه و