ظهور اسماء الهى :
معاد و مبدأ هريكى ز اسمى است
يعنى تمام اعضاء و جوارح و رباطات « 1 » بدن انسان ، بلكه تمام موجودات عالم - هر چيز كه از كتم عدم به عرصهى وجود آمده « 2 » - ، از جهت او هم مبدا است و هم معاد « 3 » . به مقتضاى :
« وَ إِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ »
، حتى از جهت جنينى كه در رحم مادر سقط شده « 4 » معاد محقق است .
شاهد بر اين معنى است حديث شريف حضرت ختمى ( ص ) « 5 » : « انى اباهى بكم الأمم يوم القيامة و لو بالسقط » .
از آن اسماند موجودات قايم
كه يا موجود باشد كه اسم وجود منبسط است از باب اتحاد عدد وجود و ايجاد حقيقى كه اشاره به آن حقيقت بسيطه است كه از او تعبير به اسم مكنون مخزون شده ، چنانكه در تتمهى حديث شريفى « 6 » كه از حضرت ابا « 7 » عبد اللّه ( ع ) « 8 » مروى است ، وارد است : « فجعله كلمة تامّة على اربعة اجزاء معا واحد « 9 » منها قبل الآخر فاظهر منها ثلاثة اسما لفاقة « 10 » الخلق اليها و حجب واحد منها و هو الاسم المخزون المكنون « 11 » » كه اصل الاصول است .
چه ، به آن وجود منبسط كه اسم مكنون است « 12 » تمام اشياء موجود و قايماند ، بلكه خودش تمام اشياء است . ذات همه [ است ] ، جز وجود ، و
هامش
( 1 ) . پا : رياحات
( 2 ) . پا : آمد
( 3 ) . شا : مبدأ و معاد هست
( 4 ) . پا : شده است
( 5 ) . شا : مبدأ و معاد هست
( 6 ) . شا : شريف است
( 7 ) . شا : ابى
( 8 ) . پا : ( ع ) را ندارد .
( 9 ) . شا : ( واحد ) را ندارد .
( 10 ) . پا : لفاقته
( 11 ) . شا : المكنون المحزون
( 12 ) . شا : ( كه . . . است ) را ندارد .