حق قسمتى و روزيى مقرّر است ، و على الدّوام بر آنها فايض مىشود ، كه اگر ساعتى بلكه آنى نرسد تمام معدودند ؛ چه ، رزق و غذا درخور مغتذى « 1 » است و رازق حقيقى كثير الجواد و واسع الفيض . كما فى الدّعاء :
« يا خير المسئولين و يا خير « 2 » المعطين و ارزقنا و ارزق عيالنا من فضلك الواسع انك ذو الفضل العظيم » . چه ، ناى در دعا [ ارزقنا ] اشاره به ذات و حقيقت روح امرى است كه آنا فآنا از ارزاق معنويّه كه لايق به حال اوست از معارف مبدأ و معاد مرزوق است ، و عيالنا اشاره به بدن و قوا و آلات بدن است كه فى كل بحسبه « 3 » رزق فايض است و هريك مستفيض .
چه ، رزق باصره ، مبصرات ، و از سامعه مسموعات است « 4 » و از ذايقه مذوقات است « 5 » . كما قيل :
« قوّت جبريل از مطبخ نبود * بود از ديدار « 6 » خلّاق ودود »
اين است كه :
« گر فيض تو يك لحظه به عالم نرسد * معلوم شود بود و نبود همه كس »
و كلام شيخ سعدى است :
« قسمت خود مىبرند منعم و درويش * روزى خود مىخورند پشّه و عنقا
حاجت مورى به علم غيب بداند * در بن چاهى به زير صخرهى صمّا »
هامش
( 1 ) . پا : مغتذى
( 2 ) . شا ، و أوسع
( 3 ) . پا : يحسبه
( 4 ) . پا ( راست ) را ندارد .
( 5 ) . شا : ( و از . . . است ) را ندارد .
( 6 ) . شا : ديد از