( 1000 ) عشق « 1 »
گفتى چه مىبايد ترا ، ديوانگى ديوانگى * عقلم نمىسازد ، خوشا ديوانگى ديوانگى
عقلم عقال دل بود پايم ازو در گل بود « 2 » * دل را بنگشايد سواء ديوانگى ديوانگى
يا رب ندانم چون كنم خود را چهسان مجنون كنم « 3 » * درد مرا باشد دوا ديوانگى ديوانگى
از دام عقل ذو فنون نرهاندم الّا جنون * يا رب كرامت كن مرا ديوانگى ديوانگى
از نام در ننگ آمدم وز عاقلى تنگ آمدم * نعم الجنون و حبّذا ديوانگى ديوانگى
داد از رسوم عاقلان فرياد از عرف زمان * اى عقل بيرون رو ، در آ ديوانگى ديوانگى
صد شهر عقل ذو فنون بادا فداى يك جنون * صحرا و كوه و دشتها « 4 » ، ديوانگى ديوانگى
ديوانگى كارست كار وين عقلها عارست عار * صد بار به زين عقلها ، ديوانگى ديوانگى
زين نام و ننگ عاقلان بگرفت دل اى فيض ، هان * ديوانه شو ، نعم الدّوا ، ديوانگى ديوانگى « 5 »
هامش
( 1 ) - عنوان از اصلى و عق .
( 2 ) - عق : ( بود ) محذوف .
( 3 ) - عق : ( كنم ) محذوف .
( 4 ) - عق : دشت و ها .
( 5 ) - در نسخ چاپى نيست .