على ممسوس فى ذاتاللّهست اى قاصر الايمان * على را در بحار عزّت حق ارتماسستى
جلال كبريا چون بحر و حيدر ماهىآسايى * كه اندر بحر قدرت دائم او را انغماسستى
على ممسوس فى ذات اللّه آمد لا بذات اللّه * على فرد را كى وصف اساس ذلّ ناسستى
چو در نور خدا مغموس آمد جان پاك او * از آن شمس فلك را از رخ او اقتباسستى
چو نور او بجز نور خدا نبود از آنستى * كه از نور على پيغمبران را التماسستى
شه جم بنده كاندر مجلس رندان خاص او * فلك چون ساقى و شمس و قمر چون جام و كأسستى
عظيم الخلق ذات اعظمى كز مغز پاك او * وجود حضرت روح القدس چون يك عطاسستى
اگر پرداختى با صنعت اكسير راى او * زر قلب همه پيغمبران همچون نحاسستى
دم از مردى زدى چون همّتش آباى علوى را * ز باران امّهات سفل را حيض و نفاسستى
الا يا ايّها المدّثر قم يا نذير اللّه * بگو پيچيدهء خود را به چند اندر پلاسستى
برون آ شمّهاى شأن على بر خلق ظاهر كن * مگر جان ترا از طعن مشتى خس هراسستى
مترس از ناس ( تلغ « 1 » ) فى على كلّ ما انزل * كه حفظم عاصم جان ترا ( مِن شرّ ناسستى )
على را شور مشتاقان كه هر مشتاق جانى را * بمشتاق اليه خويش در معنى جناسستى
هامش
( 1 ) - مانند متن .