حرف الحاء
رفت آب حيات از حيا در ظلمات * چون در لب تو گشت عيان عين حيات
شد جاى حيات يك خطى بر لب تو * عيسى به همان جا كند احيا اموات
نكته : چون معلوم شد كه حدوث حرف الف از اقصاى حلق ، اشارت به مبدئيت او بود مر تمام حروف بسيطهء كلام را ، هرآينه هركدام حرف كه با الف قرب مخرجى داشته باشد ، در آثار و احكام هم با الف مناسبتى خواهد داشت . چون از مخرج حرف حلق بعد از الف ، حا حادث شود ، حا را به مبدئيت حيات حيوانات اختصاص باشد و لهذا اسم " حى " به آن حرف ، مصدر گشت .
چنانچه الف مبدأ جميع كثرات حرفى است ، حا نيز مبدأ حيات احياى حيوانى و باعث ظهور حكمت بالغه در جوهر انسانى شد و در عالم ملك ، ظهور فلك هشتم شد كه مدار نقطهء بروج فلكى است و مبدأ ظهور نيّرات نامحصور است كه هريك هيكل ارواح ملكى است و در كلام مجيد " حواميم " كه به آن مصدر شده ، متضمّن اسرار بسيار است . نظم :
حاء الحوا ميم سرّ اللّه فى السّور * أخفى حقيقته عن رؤية البشر
تجده لحائك سلطانا و منزلة * فاصعد الى عالم الأرواح و الصّور [ 1 ]
حبّ ذاتى [ 2 ] : منشأ تجليّات ايجادى را گويند كه فرموده : " فاحببت ان اعرف فخلقت الخلق [ 3 ] " . نظم :
و محكم حبّ لم يخامره بيننا * تخلّل نسخ و هو خير اليسر [ 4 ]