رفتند عزيزان و فراموش شدند 313
رفتى تو به خاك و اشك مىريزم من 381
رفتى و خبر ندارم از عالم تو 710
رفتى و نماند ديده را نور بصر 493
رندى كه برد گوى كرم از كه و مه 487
رندى كه چو من اهل توكّل باشد 467
رندى كه خبر ز سرّ مستى دارد 161
روباهوشان ز غايت مكر و نفاق 521
روباهوشند و وقت حيلت كردن 391
روحى كه اسير جهل و محبوس تنست 462
روزى به هواى عشق سيرى مىكرد 139
روزى تو مىرسد بهر وجه كه هست 295
روزى حلال جوى و آب رخ خويش 288
روزى سگان گشته ازو آماده 323
روزى كه اجل كند گريبانم چاك 559
روزى كه ازين سراى ويران برود 649
روزى كه به آن سراى معمور رسى 274
روزى كه چو آفتاب بردارم تيغ 768
روزى كه چو لاله سر برآرم از خاك 563
روزى كه خدا تخم وجودت مىكشت 596
روزى كه در فيض الهى شد باز 474
روزى كه رسد ز آسمان پيك اجل 624
روزى كه ز خون دشمنان باده خوريم 533
روزى كه سفر كنند زين كهنه رباط 718
روزى كه شراب ما به پيمانه نبود 457
روزى كه شود چشمهء چشمم بىنم 328
روزى كه شود سرّ ولايت ظاهر 652
روزى كه شود موى سر و ريش سفيد 493
روزى كه شوند خلق عالم حيران 684
روزى كه قضا آتش هستى افروخت 413
روزى كه قضا نيست نخواهى مردن 473
روزى كه كشند جانت از تن بيرون 623
روزى نشود مرا كه روزى طلبم 594
روشن شده از مهر تو فانوس فلك 686
روى مقصود كه شاهان بدعا مىطلبند 144
زان به كه شوى مقيم در خانهء خويش 405
زان پيش كه غمّازى خود فاش كند 408
زان پيش كه گرم گشت هنگامهء عشق 161
زانرو كه بعقل چون درآيد 38
زان صدرنشين شدى كه در شخص جهان 421
زاهد ار راه برندى نبرد معذورست 21
زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نيست 21
زاهد كه بتزوير و ريا خوش باشد 20
زاهد كه طريق نيكنامى دارد 109
زد موى سفيد خيمه گرد رخ من 320
ز عشق ناتمام ما جمال يار مستغنى است 64
زمانه گر فكند آتشم به خرمن عمر 122
ز مشرق تا به مغرب گر امام است 636
ز مُلك تا ملكوتش حجاب بردارند 154
زنهار بعلم كوش و خود را درياب 239
زنهار بلطف او نگردى مغرور 700
زنهار كه آبرو به مردم مفروش 633
زنهار كه اعتماد بر سفله مكن 575
زنهار كه در صبر و قناعت كوشى 748
زنهار مبُر اميد از فضل خدا 294
زنهار مخور غصّه كه از عالم غيب 749