شبانگاه . به درستى كه زدن دشمنان به شمشير خشنود مىكند مهتر توانا را و شفا مىدهد بيمار را . نيست آن كس كه باشد عدلكنندهء راست مانند آن كس كه باشد فروافتاده و خوار . كافى است مرا خداى براى نگاه داشتن مر كارهاى مرا و « 1 » كافى است محبوب من محمّد مرا دوست . س :
آن خواجه كه مستحقّ حمدست و درود * وز ديده بسوى او روانست دو رود
در مذهب ما به زير اين چرخ كبود * يك شخص چو او نبود و نى خواهد بود
دم زدن از محبّت رسول كه فرض عين است و در ذمّت همّت همه « 2 » به مثابهء دين است
أقيك بنفسى أيّها المصطفى الّذى * هدانا به الرّحمن من غمّة الجهل
و يفديك حوبائى و ما قدر مهجتى * لمن أنتمى معه إلى الفرع و الأصل
و من كان لى مذ كنت طفلا و يافعا * و أنعشنى بالعلّ منه و بالنّهل
و من جدّه جدّى و من عمّه أبى * و من نجله نجلى و من بنته أهلى
و من حين آخى بين من كان حاضرا * دعانى و آخانى و بيّن من فضلى
لك الفضل إنّى ما حييت لشاكر * لإحسان ما أوليت يا خاتم الرّسل
غمّة ( بضمّ ) : اندوه و تاريكى . و الحوباء ( بالفتح ) : النّفس . و انتماء : نسبت جستن .
و أصول الرّجل : آباؤه . و إنعاش : برداشتن . و العلّ : الشّرب الثّانى ؛ و النّهل : الشّرب الأوّل ، فإنّ الإبل تسقى فى أوّل الورد فترد إلى العطن ، ثمّ تسقى الثّانية فترد إلى المرعى . « 3 » و النّجل :
النّسل . و أهل : زن . و إيلاء : دادن . و ختم : مهر كردن ؛ و الخاتم : بالكسر أو الفتح ، و الثّانى ما يختم به . و رسل ( به سكون سين ) : جمع رسول . و بيت خامس اشارت به عقد مؤاخات ميان مهاجرين و انصار و ميان محمّد و على در سال هجرت و شرح آن در حرف باء موحّده گذشت .
مىفرمايد : نگاه مىدارم ترا بنفس خود ، اى برگزيده كه راه نمود ما را به او بخشاينده از
هامش
( 1 ) .B: مرو .
( 2 ) .E: و ذمة همه .
( 3 ) . صحاح : 1837 .