اميدوار ساختن ارباب مناهى بفضل و رحمت الهى
من عدا ثمّ اعتدى ثمّ اقترف * ثمّ ارعوى ثمّ انتهى ثمّ اعترف
أبشر بقول اللّه فى آياته * إن ينتهوا يغفر لهم ما قد سلف
عدو و عدوان : بيداد كردن و از حدّ درگذشتن ؛ و اعتداء : مبالغه دران . و قد مرّ أنّ الاقتراف « 1 » الاكتساب إساءة أو غيرها ، لكنّه فى الإساءة أكثر استعمالا و لهذا يقال :
« الاعتراف يزيل الاقتراف » . « 2 » و ارعواء و انتهاء : بازايستادن . و اعتراف : اقرار كردن . و ابشار : مژده دادن . و سلف و سلوف : گذشتن ( از اوّل ) .
مىفرمايد : هركه بيداد كرد ، پس مبالغه كرد دران ، پس بدى كرد ، پس بازايستاد ، پس بازايستاد ، پس اقرار كرد كه بد كرده ، مژده ده او را به گفتار خدا در آيتهاى « 3 » او : اگر بازايستند « 4 » ، آمرزيده شود مر ايشان را آنچه به حقيقت گذشت . س :
هرچند كه جرم بىنهايت دارم * وز جانب نفس خود شكايت دارم
گاهى كه كشد سخن به آمرزش حقّ * در باب اميد صد حكايت دارم
توقيف شرف انسان بر فضل و عفو و احسان
إن كنت تطلب رتبة الأشراف * فعليك بالإحسان و الإنصاف
و إذا اعتدى أحد عليك فخلّه * و الدّهر فهو له مكاف كاف
أشراف : جمع شريف ، مثل أيتام و يتيم . و الإنصاف : العدالة . و مكافاة : جزا دادن . و الدّهر مفعول معه .
مىفرمايد : اگر هستى تو كه مىجوئى مرتبهء بزرگان را ، پس فراگير احسان و عدالت را .
و « 5 » چون بيداد كند يكى بر تو ، پس رها كن او را با روزگار ؛ چه روزگار مرو را
هامش
( 1 ) .C: الاقتراب .
( 2 ) . مفردات : 667 .
( 3 ) .CG: انتهاء .
( 4 ) .A: بازايستد .
( 5 ) .E: - و .