از بخت بد خويش اگر لت يا بى * وز دشمن و دوست تاب خجلت يا بى
آزرده مشو كه گر بران صبر كنى * ناگاه ز غيب فتح و دولت يا بى
ربّ معافى شكا بعلّته * و مشتك ما ينام من سهره
كم من معان على تهوّره * و مبتلى ما ينام من حذره
و فارح فى عشاء ليلته * دبّ إليه البلاء فى سحره
معافاة : عافيت دادن . و معاناة : رنج بردن . و التّهوّر : الوقوع فى الشّىء بقلّة « 1 » مبالاة . « 2 » و عشاء : شبانگاه . و السّحر : اختلاط ظلمة آخر اللّيل بضياء النّهار ، و جعل اسم الوقت . « 3 »
مىفرمايد : بس « 4 » عافيت داده گله كرد به بيمارى خود ، و بس نالهكننده خواب نكرد از مرض بىخوابى خود . بس رنجبرنده بر بىباكى « 5 » خود ، و بس مبتلا خواب نكرد « 6 » از پرهيز كردن خود . و بس « 7 » شادمانى در شبانگاه شب خود كه نرم رفت بجانب او بلا در سحر او .
س :
اين چرخفلك كه نيست او را سر و بن * گر اهل سعادتى برو تكيه مكن
جمعى كه بكوى عشق ارباب دلند * دارند هزار داغ ازين چرخ كهن
من صحب الدّهر ذمّ صحبته * و نال من صفوه و من كدره
ذمّ : نكوهش كردن . و كدر ( بفتح ) : تيرگى .
مىفرمايد : هركه صحبت دارد با روزگار ، نكوهش كند « 8 » صحبت او را ، و بيابد از صفاى او و از تيرگى او . س :
هركس كه شود چو ماه نو « 9 » شهرهء دهر * پيوسته رود بىسر و پا شهر به شهر
هامش
( 1 ) .E: لقله .
( 2 ) . صحاح : 856 .
( 3 ) . مفردات : 401 .
( 4 ) .E: پس .
( 5 ) .G: پى پاكى .
( 6 ) .E: - از مرض بىخوابى . . .
( 7 ) .E: پس .
( 8 ) .E: كنند .
( 9 ) .E: - نو .