از شست « 1 » قضا اگر رسد تير قدر * دفعش نه زره كند نه جوشن نه سپر
بزمى كه به صورت ثريّا ديدم * آخر چو بنات نعش شد زير و زبر
يا أيّها الدّاعى النّذير و من به * كشف الإله رواكد الظّلمات
أطلق فديتك لابن عمّك أمره * وارم عداتك عنه بالجمرات
فالموت حقّ و المنيّة شربة * تأتى إليه فبادر الزّكوات
نذير : بيمكننده . و كلّ ثابت فى مكان فهو راكد . و إطلاق : رها كردن . و عمّ : برادر پدر . و رمى : انداختن ( از ثانى ) . و عداة : جمع عادى . و جمرة : سنگ . و قوله تعالى :
وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا وَ زَكاةً
« 2 » أى عبادة توجب زكاء النّفس و طهارتها . « 3 »
مىفرمايد : اى خواننده بجانب خدا « 4 » ، بيمكننده از روز جزا و آن كس كه به او « 5 » بازبرد معبود تاريكيهاى « 6 » استوار را ، بازگذار « 7 » - كه فدا شوم ترا - مر پسر برادر پدر « 8 » خود را كار او ، و بينداز « 9 » دشمنان خود را ازو به سنگها . پس مرگ حقّ است و مرگ شربتى است كه مىآيد به او ، پس پيشى گرفت بعملى چند كه اسباب طهارت نفوسند . س :
اى هر دوجهان ز نور رويت روشن * بگذار كه روبرو شوم با دشمن
از مرگ مرا نيست هراسى در دل * حقّ است و « 10 » به آن توان رهيدن از تن
تهديد دشمنى كه جرأت نموده و متوجّه بحرب آن حضرت بوده
يا جامعا لشمله « 11 » ساعاته * و دنت منيّته و حان وفاته
ارجع فإنّى عند مختلف القنا * ليث يكرّ على العدى جرآته
هامش
( 1 ) .E: شصت .
( 2 ) . مريم : 13 .
( 3 ) . مفردات : 380 - 381 .
( 4 ) .C: خداى .
( 5 ) .E: با او .
( 6 ) .A: تاريكها .
( 7 ) .CG: بازنگذارد .
( 8 ) .C: - پدر .
( 9 ) .C: بيندازد .
( 10 ) .E: - و .
( 11 ) .E: بشمله .