و أسد : شير ، و أسد : جمع او . و النّدى : الجود ، و فلان أندى من فلان : اذا كان أكثر خيرا منه . « 1 » و أنام : آفريدگان ، و لا واحد له من لفظه . و أكفّ ( بضمّ كاف و تشديد فاء ) : جمع كفّ . و ربط و رباطة « 2 » : بستن ؛ و جأش : آنچه بطپد از دل ، چون بهراسد ؛ و يقال : فلان رابط الجأش ، أى يربط نفسه عن الفرار لشجاعته « 3 » . و ندب : بكارى خواندن . و جمع : گروه . و تفريق :
پراكنده كردن . و تدانى : به يكدگر نزديك شدن . و غسّان : اسم ماء نزل عليه قوم من الأزد ، فنسبوا إليه منهم بنو جفنة « 4 » و رهط الملوك . « 5 » و واو بمعنى مع . و رمى القوم ندبا ( بفتح الدّال ) : إذا رموا بأجمعهم فى جهة واحدة . و يوما مفعول فيه غضبوا . و ما معطوف بر ما . و من صالح بيان ما كسبوا . و بيت رابع مشير بآمدن صرد بن عبد اللّه ازدى با پانزده كس از قبيلهء ازد نزد پيغمبر ، صلّى اللّه عليه و سلّم ، و اسلام ايشان در سال دهم از هجرت در مدينه ، و غسّان هم درين سال شرف اسلام يافتند و به خدمت حضرت رسالت شتافتند .
مىفرمايد : باران ، اگر راضى شوند ايشان ، ازين سوى « 6 » عطاى ايشانست ؛ و شيران مىترسند ازيشان ، چون خشم گيرند روزى . اكرم خلايقند باعتبار كفّها ، آن زمان كه خواهى ازيشان عطا ؛ و اشجع مردمند ، آن زمان كه خوانده شوند بحرب . و كدام گروه بسيار كه پراكنده نسازد اين قبيله آن را ، چون نزديك شود مر ايشان را قبيلهء غسّان با تير انداختن به يك جانب ؟ پس خدا پاداش دهد ايشان را از چيزى كه آوردند و عطا كردند به آن رسول خدا را و آنچه كسب كردند از عمل صالح . س :
ياران منند بحر احسان و ادب * شيران دلاورند در وقت غضب
در نصرت دين مصطفى مىكوشند * يابند جزا ز فيض فضلت يا رب
حكايت
شجاعت ازد و محبّت ايشان با اهل بيت به مرتبهاى بود كه چون سر امام حسين ، عليه السّلام ، نزد عبيد اللّه بن زياد آوردند ، مردم را جمع كرد و بمنبر مسجد كوفه رفت و گفت :
هامش
( 1 ) . صحاح : 2506 .
( 2 ) . همهء نسخ : رباط .
( 3 ) .E: بشجاعه . - - همان : 1127 .
( 4 ) .A: حفنه ،E: خفيه .
( 5 ) . همان : 2174 .
( 6 ) .A: سواى .