خوشى عيش « 1 » مر كسى را كه هستى تو آزادكننده ، يا دوست « 2 » ، يا مهتر ، يا « 3 » نگاه دارندهء او .
س :
اى نور رخت چراغ هر درويشى * وى داغ غمت مرهم هر دلريشى
جز روى تو نيست قبلهء هر كيشى * بخشاى به حال بىكسى بىخويشى
طوبى لمن كان نادما أرقا * يشكو إلى ذى الجلال بلواه
ما به علّة و لا سقم * أكثر من حبّه لمولاه
إذا خلا فى الظّلام مبتهلا * أجابه اللّه ثمّ لبّاه
أرق : ( بفتح راء ) بىخواب بودن ( از رابع ) و ( بكسر ) بىخواب . و شكاية و شكوى و شكو « 4 » : گله كردن . و جلال : بزرگى . و علّة و سقم و سقم : بيمارى . و خلوت إليه : إذا اجتمعت معه فى خلوة . « 5 » و ظلام ( بفتح ) : تاريكى . و ابتهال : زارى كردن در دعا . و إجابة : جواب گفتن . و لبّى : مشتقّ از « لبّيك » ، بمعنى قال لبّيك ، چنانچه « بسمل » بمعنى قال بسم اللّه .
مىفرمايد : خوشى عيش « 6 » مر كسى را كه باشد پشيمان بىخواب كه گله كند به حضرت ذو الجلال بلاى خود را . نباشد به او « 7 » هيچ مرض و هيچ بيمارى بيشتر از دوستى او مر دوست او « 8 » را . چون به خلوت رود در تاريكى ، در حالى كه زارىكننده « 9 » باشد در دعا ، جواب گويد او را خدا ، پس لبّيك گويد او را . س :
خوشوقت كسى كه شد پشيمان ز گناه * بىخوابى و درد اوست از شوق إله
در خلوت تاريك كه حقّ را خواند * لبّيك به گوش جان او يابد راه
سألت عبدى و أنت فى كنفى * و كلّ ما قلت قد سمعناه
هامش
( 1 ) .C: خوشعيشى ،E: خوشعيش .
( 2 ) .CG: + او .
( 3 ) .CG: و .
( 4 ) .E: شكوه .
( 5 ) . صحاح : 2330 .
( 6 ) .C: خوشعيشى ،E: خوشعيش .
( 7 ) .E: با او .
( 8 ) .C: - او .
( 9 ) .E: كنند .