از أرابه .
مىفرمايد : دنيا « 1 » دو حال است : شدّت و رخا ، و دو نوع دلو پرآبست : نعمت و بلا . و جوانمرد ماهر بافرهنگ « 2 » چون خيانت كند او را روزگار و در ورطهء محنتش اندازد ، خيانت نكند او را صبر و پيوسته با او « 3 » باشد . س :
فيّاض ازل كه فيض او چون ابرست * روزى ده ترسا و يهود و گبرست
گر حال تو از قضاى او بد گردد * گويند حكيمان كه علاجش صبرست
إن ألمّت ملمّة بى فإنّى * فى الملمّات صخرة صمّاء
عالم « 4 » بالبلاء علما بأن لي * س يدوم النّعيم و اللّاواء
إلمام : فرو آمدن « 5 » ؛ و الملمّة : الحادثة . و صخرة : سنگ بزرگ . و حجر أصمّ : أى صلب مصمت . « 6 » و بلاء : آزمودن ( از اوّل ) . و لأواء « 7 » : سختى ؛ و در بعضى نسخ بجاى لأواء « بلواء » ، و او مرادف بلاء « 8 » .
مىفرمايد : اگر فروآيد « 9 » حادثهاى به من ، پس به درستى كه من در حوادث روزگار سنگى بزرگ « 10 » سختم . داناام بواسطهء آزمايش ، دانستنى بهآنكه نيست كه هميشه باشد آسايش و سختى . س :
چون غم ز فلك كند به سويم آهنگ * يابد همه دم مرا به سختى چون سنگ
نى نعمت و نى بلا نخواهد « 11 » ماندن * هر لحظه خم فلك برآرد صد رنگ
هامش
( 1 ) .C: - دنيا .
( 2 ) .C: فرهنگ .
( 3 ) .E: به او .
( 4 ) .C: عالما .
( 5 ) .E: فرود آمدن .
( 6 ) . صحاح : 1967 .
( 7 ) .G: لاء .
( 8 ) . هامشE: الذى يرادف « البلاء » هو « البلوى » ( بالقصر ) ، فلعلّه ممدودا لضرورة الشعر ، كما لا يخفى .
( 9 ) .E: فرود آيد .
( 10 ) .CDG: گران .
( 11 ) .B: بخواهد .