بوادى تجلّيات ذاتى از « 1 » براى افنا و اهلاك ملاك « 2 » املاك ، سطوت « 3 » قهرى « 4 » جلالى است ؛ كه
لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ
« 5 » از آن اعلام و اخبار مىكند .
و بعد از « 6 » اين محو اثبات صحوى است كه در وى جز مشاهدهء لطف و جمال هيچ چيز « 7 » مشهود و « 8 » موجود نيست « 9 » و شهود وى شهود حق است ذاته بذاته .
پس اطمينان صاحب اين شهود بعد از انقهار به سطوت قهرى جلالى ، به جلوهء لطفى جمال در اين وقت است و هو اعلم . « 10 »
و طمأنينة « 11 » الجمع إلى البقاء ،
چون اطمينان به لطف درست گشت « 12 » و بدايت سير فى اللّه شد ، صاحب اين « 13 » مقام به حق از خلق محجوب بود در اول ؛ تا ذات را به جلوهء اسما مشاهده كند و كثرت را در عين وحدت ببيند و آثار را صور اسما شناسد ، « 14 » و بقاى همه به بقاى حق دريابد . بلكه حق را « أحديّ بالذّات كلّ بالأسماء » 368 مشاهده كند .
پس به « 15 » بقاى حق در شهود جمع در فرق مطمئن « 16 » گردد و اين را « تلوين بعد التمكين » گويند ، و اينجا تجلّى شهود جمع است در فرق ، و استتار « 17 » محجوب بودن به حق از خلق . « 18 »
و طمأنينة « 19 » المقام إلى نور الأزل .
و اطمينان صاحب اين مقام متحقق به اين حقايق به نور ازلى « 20 » است ؛ يعنى چون صاحب اين مقام بر اين معانى مستقيم گشت به عبن « بي يبصر » اقامت حق مر وى را به نور حق ببيند ، و ازليّت عين خود در ازليّت بقاى « 21 » حق مشاهده كند . پس به نور ازل كه وجود ازلى است به ازليّت آزال « 22 » مطمئن گردد ، و از سير مقامات و تبدّل احوال خلاص
هامش
( 1 ) . ع : - از .
( 2 ) . ع : + و .
( 3 ) . ع : - سطوت .
( 4 ) . ع : قهر .
( 5 ) . غافر / 16 .
( 6 ) . ع : - از اين .
( 7 ) . ج : + نيست .
( 8 ) . ع : - و .
( 9 ) . ج : - نيست .
( 10 ) . ج : او علم .
( 11 ) . ج : طمانينته .
( 12 ) . ع : - گشت .
( 13 ) . ج : - اين .
( 14 ) . ج : بشناسد .
( 15 ) . ع : - به .
( 16 ) . ج : مطمئنه .
( 17 ) . ع : - استتار .
( 18 ) . ع : حق .
( 19 ) . ج : طمانينته .
( 20 ) . ج : ازل .
( 21 ) . ع : مقام .
( 22 ) . ع : ازل .