و اگر جوياى عافيت است مخبر صادق خبر داده كه چون آدمى به آن جهان رود او را آنجا نعيم بهشت باشد يا عذاب دوزخ ، به شرحى كه هر يك را داده ، اگر ( او ) جوياى لذّت است لذتى بهتر از بهشت نيست و اگر گريزان از عذاب و مشقت است ، عذابى و مشقتى سختتر از دوزخ نيست ، بايد كه به كسب سعادت آخرت و رستگارى آنجا مشغول شود و طريق آن هم محبت خداى و شناخت او است ، پس به همه حال كار خردمند جز آن نتواند بود
وَ اللَّهُ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ
. « 1 »
* * * بسم اللّه الرّحمن الرّحيم
مكتوب 267 - [ آنت عمل ، اينت سزا ]
من عبد اللّه قطب الى وليّى فى اللّه الامير ركن الدّين حسن .
چه خوشآينده است و بر جايگاه كه بنده چون در نعمت خداى ناسپاس شود و قدر آن نشناسد و عزّت آن ندارد آن را از وى بازستانند و در فقدان آن او را به سوز و گداز اندازند ، همچون كسى كه او را به كاو و درّه گردانند و هربار درّه بر او فروكوبند كه آنت عمل ، اينت سزا .
اى آدمى كفور كنود ! تو چه كس باشى كه خداوند دست تو در نعمت خود برگشايد و تو آن را به هيچ نشمرى و منّتپذير از آن نباشى و پيوسته زبانى دراز بر كشيده باشى به تشنيع كه فلان نيست و چنان شد و چنين نشد . و واى بر آدمى كه هر چند او را به تازيانهء بلا تاديب كنند ، باز چون در نعمت بر او گشايند ، همهء آنها را فراموش كند و بطر و كافر نعمتى با سر گيرد !
( چه مرگ است آدمى را ؟ و اين چه بدبختى است كه دامنگير او شده ؟ ) نهادى دارد
هامش
( 1 ) . سوره بقره ، آيه 213 « و خدا هركه را بخواهد به راه راست هدايت مىكند » .