نصرت خود ( مشغول ) نباشد
إِنَّ هذا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِينِ فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ
« 1 »
( و بعد ) دايما دل به ياد خداى عزّ و جلّ مشغول دارند و چون بر ذكر ظفر يافتند از ناملايمهاى جهان دل فارغ دارند ، مانند كسى كه به وصال محبوب مظفر شود ، نقدا به تمتع به آن مشغول است و اگر يمين و يسار هزار تفرقه واقع است ، اشتغال او به آن لذت مانع او است از ادراك آن تفرقهها ، و چون خداى عزّ و جلّ فقر به مهمانى فرستد در روى او ترش روى نباشند و با مهمان خداى بدخويى نكنند ، بلكه گويند « مرحبا بشعار الصّالحين » و با هر ضيف ، ضيفنى باشد و ضيفن اتباع ضيف را گويند و كرم مقتضى آن است كه از ضيفن ضيف خدا هم به تنگ نيايند ، ضيفن فقر ذلّ است و ترشرويى مردمان جاهل با اين كس و بدخويى عيال ، با اينها نيز در سازند و صبر كنند
إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً
. « 2 »
( و بعد ) اگر نه اهتمام به اتمام بيوت عبادت - و ديگر آنكه شيخ الاخوان تنها مىمانند - بودى خاطر بسيار به آن مىكشيد كه در اين رمضان ملاقات جسمانى با وليّم دست دادى ، ليكن بنابراين موانع به ملاقات روحانى قناعت رفت و آن نيز ملاقاتى است لذيذ و مناجات سرّى كم از مشافهه جسمى نيست ، بلكه ارقّ و اصفى است ، و از خداى عزّ و جلّ مسئول است كه اسباب سلوك سبيل او انتظام يابد و اين كاربر سالكان آسان شود و از حور بعد الكور ، همه را نگاه دارد . و لا حول و لا قوّة الّا باللّه العلىّ العظيم و السّلام عليكم و على الاخوان الالهيّين اجمعين و على شيخهم خاصّة و اللّه المسئول لان يتمّ شفاؤه و يهب له قوّة فى جسمه و نفسه و يمتّعنا به .
* * *
هامش
( 1 ) . سوره واقعه ، آيههاى 95 و 96 « اين است همان حقيقت راست [ و ] يقين ، پس به نام پروردگار بزرگ خود تسبيح گوى » .
( 2 ) . سوره شرح ، آيه 6 « [ بدان كه ] با هر دشوارى آسانى است » .